Καθισμένος περίμενε τον γιατρό να επιστρέψει. Ύστερα από την ανταλλαγή μερικών φράσων με την γραμματέα του, δυο τρεις κλεφτές ματιές προς τους άλλους ασθενείς που περιμένανε απ'έξω και ένα χαμόγελο προς την ψηλή και ευπαρουσιάστη βοηθό του, ο γιατρός ξαναέκλεισε την πόρτα του γραφείου και επέστρεψε στο κάθισμα του.
Αφού έγειρε πίσω και η καρέκλα έτριξε στο βάρος του, ξεφυσώντας μίλησε.
"Μάλιστα. Που είχαμε μείνει;"
Ο Στέλιος ο οποίος είχε ήδη πάρει ότι τον ενδιέφερε απ'την γνωμάτευση του γιατρού πριν τους διακόψει η όμορφη κοπέλα καθόταν εκεί μόνο για τα τυπικά. Μια ερώτηση "που είχαμε μείνει", άρχιζε μια ακόμα περιττή κουβέντα την οποία δεν θα ήθελε. Το μυαλό του είχε ήδη ακολουθήσει έξω από το γραφείο την όμορφη βοηθό. Αλήθεια, είναι παντρεμένος η γιατρός; Και αν ναι, η γυναίκα του πως διαχειρίζεται τον ανταγωνισμό;
Πριν προλάβει να πλατιάσει ακόμα περισσότερο, ο γιατρός τον επανέφερε στην πραγματικότητα.
"Α ναι, λέγαμε λοιπόν πως δεν υπάρχει κάτι το ανησυχητικό με την τριχόπτωση σας, ή μάλλον καλύτερα, δεν υπάρχει κάποιο παθολογικό αίτιο. Είναι καθαρά άγχος".
Ο Στέλιος, που ένα πρωινό της προηγούμενης βδομάδας ξύπνησε και διαπίστωσε πως μια ζώνη μεγάλη σαν κουμπί παλτού είχε φύγει από το κάτω μέρος του μουσιού του, είχε θορυβηθεί και ας ήταν λίγο στα όρια του αστείου αυτό που συνέβαινε. Θα υποψιαζόταν πως το βράδυ κάποιος του έκανε φάρσα, μόνο που εδώ και 12 μέρες κοιμόταν μόνος στο σπίτι. Η τελευταία κοπέλα την οποία είχε καταφέρει να τον ερωτευτεί, είχε ήδη φύγει. Και τον μισούσε.
Την ίδια μέρα πήγε στο γραφείο του έχοντας -ύστερα απο χρόνια- ξυρίσει για πρώτη φορά όλο του το μούσι σε μια προσπάθεια να συγκαλύψει το κενό. Τις επόμενες μέρες όμως, παρόμοια άτριχα σημεία εμφανίσθηκαν σε άλλα σημεία του σώματος του. Στην αρχή στο στήθος, στις γάμπες, στα χέρια και μέχρι το τέλος της εβδομάδας από τον λαιμό και κάτω είχε ήδη ελάχιστες τρίχες. Στην αρχή το θέαμα ήταν λίγο αντιαισθητικό, αφού ήταν σαν μπαλωμένος αρκούδος, όμως καθώς οι τρίχες εγκατέλειπαν σιγά σιγά το σώμα του, άρχισε να διασκεδάζει την ιδέα του άτριχου άντρα, άλλωστε πόσες και πόσες κοπέλες δεν του είχαν ζητήσει να ξυρίσει το δασύτριχο του στήθος στο παρελθόν; Παρ'όλα αυτά, τα πράγματα δεν συμβαίνουν απο μόνα τους, και φοβούμενος πως κάποια αιτία είναι πίσω απ'αυτά, έκλεισε ραντεβού με τον γιατρό του.
Και τώρα ο γιατρός του, τον καθησύχαζε πως φταίει το άγχος για όλα. Ποίο άγχος;
Αφού πλήρωσε, επέστρεψε σπίτι του έχοντας αποπειραθεί -ανεπιτυχώς- να πάρει το τηλέφωνο της γραμματέως. Πέταξε τις εξετάσεις πάνω στον καναπέ και άνοιξε το ψυγείο για να βγάλει από μέσα το μπουκάλι με το κρύο νερό, όμως μιας και κανείς δεν το γέμισε, το μπουκάλι ήταν άδειο. Όπως το έβγαλε, το ξανάβαλε μέσα και κατευθύνθηκε προς το μπάνιο για να αδειάσει την κύστη του.
Στον καθρέπτη έπιασε την όψη του η οποία τον σάστισε για άλλη μια φορά. Απ'όταν ξύρισε το μούσι, δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του και όσο και αν τον κοιτάει, δεν λέει να τον συνηθίσει. Το δέρμα του πιο νέο από ποτέ, θα έλεγε κανείς πως έχασε μια 20ετία με αυτό το ξύρισμα! Αλλά δεν είναι αυτό μόνο. Έχει χάσει και λίγο από τον ανδρισμό του. "Για αυτό ίσως φταίει και η γούνα την οποία έχασα" σκέφτεται και κατευθύνεται προς τον μονόζυγο πάνω από την είσοδο της τουαλέτας. Φαίνεται όμως πως δεν γυμνάζεται αρκετά τελευταία γιατί και οι μύες του έχουν χάσει ελαφρώς το καλό τους σχήμα. Εκνευρισμένος κάνει μερικές έλξεις και συνεχίζει με λίγες κάμψεις ώσπου σωριάζεται στο πάτωμα καταϊδρωμένος και με κομμένη ανάσα. Φαίνεται πως πρέπει να αρχίσει ξανά το γυμναστήριο γιατί είναι στα αλήθεια σε κακή φόρμα.
Το βράδυ τον βρίσκει μπροστά στην τηλεόραση με λίγα κομμάτια πίτσας για δείπνο, τα οποία είχε στο ψυγείο απ'την τελευταία εκείνη συνάντηση με τα φιλαράκια. Όταν τελικά πηγαίνει στο κρεβάτι, το μόνο που τον απασχολεί είναι πως εχει πολύ καιρό να ξεδώσει και το κάτω κεφάλι έχει αρχίσει ήδη να παραπονιέται. Στο κρεβάτι μετά την αρχική δυσκολία να αποκοιμηθεί, κατεβάζει το χέρι του μέσα απ'το μποξεράκι του και αρχίζει να τραβάει μαλακία. Τελικά αποκοιμιέται έτσι, με το χέρι ανάμεσα στα σκέλη του και χωρίς να έχει τελειώσει. Δεν αργεί όμως να ξαναξυπνήσει.
Νιώθει το χέρι του υγρό και ανοίγει τα μάτια του. Είναι νύχτα για τα καλά αφού ακόμα και η γριά κουκουβάγια που μένει απέναντι έχει σβήσει τα φώτα του διαμερίσματος της και έχει πάει για ύπνο. Τώρα το μοναδικό φως στο δωμάτιο του, είναι το αχνό από τις λάμπες του δρόμου και αυτό του φορτιστή του κινητού του που δείχνει πως η φόρτιση έχει ολοκληρωθεί.
"Πως αποκοιμήθηκα την ώρα που τραβούσα μαλακία;" σκέφτηκε. Το χέρι του είχε γεμίσει υγρά, απόδειξη πως τελικά ότι άρχισε αυτός το αποτελείωσε μια ονείρωξη όμως ήταν πολύ κουρασμένος για να πάει να πλυθεί -και άλλωστε δεν τον πολυένοιαζε κιόλας- και γυρίζοντας στο πλευρό συνέχισε τον ύπνο του. Την επόμενη φορά που ξύπνησε το ίδιο βράδυ έσταζε από ιδρώτα και το μυαλό του ήταν έτοιμο να σπάσει. Τι ονειρευόταν δεν θυμόταν, όμως δεν ήταν καν σίγουρος πως το όνειρο τελείωσε. Στριφογύρισε μερικές φορές στο κρεβάτι, το πέος του σε σκληρή στύση τόσο που ένιωθε το παλαμάρι να τον βαραίνει. Χωρίς να ανοίξει τα μάτια, ξανάπιασε σφιχτά το εργαλείο του άρχισε να το παίζει κουλουριασμένος. Ήταν πολύ κουρασμένος και το μυαλό του είχε πάει να τιναχθεί απ'την ερωτική επιθυμία. "Ίσως μια πετυχημένη μαλακία σήμερα το βράδυ και να καταφέρω να αποκοιμηθώ; Αύριο το πρωί πρέπει να είμαι στο γραφείο". Καθώς κουλουριασμένος έπαιζε το σε στύση πέος του, ένιωθε την σκληρή του βάση μέσα στο σώμα του και για μια στιγμή το σκέφτηκε σαν ένα τεράστιο δέντρο με βαθιές ρίζες, σκέψη την οποία δεν ολοκλήρωσε, αλλά την παρέλαβε το υποσυνείδητο του και την μετέτρεψε σε ένα πολύ ζωντανό όνειρο, με φυλλωσιές δέντρων και ποταμάκια που τρέχουν.
Όταν ξύπνησε για τρίτη φορά, το πέος του ένιωθε ακόμα πιο σκληρό και ογκώδες και η αίσθηση πως ήταν ένα ξένο σώμα ανάμεσα στους γοφούς του δεν τον άφησε να ξαναεπιστρέψει στο όνειρο του. Χωρίς πολύ σκέψη, πέταξε το σεντόνι από πάνω του, και σύρθηκε προς το μπάνιο. Αφού ξαπλωτός δεν μπορεί να τραβήξει μαλακία, αποφάσισε να το κάνει στην τουαλέτα.
Μέσα στην θολούρα του ύπνου κοντοστάθηκε πάνω από την τουαλέτα, άνοιξε τα πόδια του και έπιασε το πέος του με τα δυο χέρια. Το κράτησε σφιχτά, και πίεσε προς τα μέσα και καθώς έσπρωχνε απολάμβανε ιδιαίτερα την συμπαγή αίσθηση ανάμεσα στα σκέλη του. Αργά, άρχισε να κουνάει και τα δυο χέρια μπρος πίσω απολαμβάνοντας κάθε κίνηση προς τα πίσω ιδιαίτερα. Μετά από λίγη ώρα βρήκε έναν ρυθμό που τον ικανοποιούσε και μέσα στα επόμενα 2 λεπτά τελείωσε μέσα σε μια εκσταση την οποία καιρό δεν είχε νιώσει.
Μηχανικά έκανε να στραγγίξει το κεφάλι όταν ανακάλυψε πως δεν είχε τίποτα υγρό εκεί πάνω. Αντιθέτως, οι τρίχες γύρω απ'τα αρχίδια του είχαν γεμίσει με υγρά και τώρα μισοζαλισμένος άναψε το φως να δει τι τρέχει. Στο αχνό φως του μπάνιου το οποίο δεν είχε ζεσταθεί ακόμα, κάτι παράξενο έβλεπε όμως το μυαλό του δεν μπορούσε να καταλάβει ακριβώς τι είναι. Το πεός του το ένιωθε σαν ξένο και η αίσθηση πως έχει κάτι ξένο μέσα στο σώμα του αυτή την στιγμή τον είχε πανικοβάλει πέρα για πέρα. Σε μια αντανακλαστική κίνηση, το έπιασε και άρχισε να το τραβάει. Αντί για πόνο και αντίσταση όμως, καθώς το τραβούσε, αυτό κυλούσε στα υγρά που είχαν βγεί απ'τον αυνανισμό και έβγαινε μαζί με τα αρχίδια όλο και πιο έξω. Έντρομος, και σε κατάσταση σοκ, συνέχισε να τραβάει μη βλέποντας καλά στο ημισκόταδο, μέχρι που όλο το πέος του βρέθηκε στα χέρια του και επιτέλους η εσωτερική πίεση εξαφανίσθηκε.
Το πέος του, τα αρχίδια του, και μια τεράστια ρίζα σε μορφή συμμετρικού πέους, βγήκαν μέσα από το σώμα του και αυτός δεν ένιωσε τίποτα! Ξαφνικά ένιωσε πως θέλει να ξεράσει, όμως η σκέψη πως τα χέρια του είναι κατειλημμένα με ένα δικέφαλο πέος, το δικό του πέος, τον έκαναν να το πετάξει μεμιάς κάτω και αμέσως μετά ξέρασε και χάνοντας τις αισθήσεις του σωριάστηκε στο πάτωμα.
Όταν συνήλθε δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει τι συνέβη. Το μυαλό του ήταν θολό και το μόνο που καταλάβαινε ήταν πως ήταν ξαπλωμένος σε ένα μέρος που δεν θα έπρεπε. Κρύο πάτωμα. Σιγά σιγά συνειδητοποιεί πως το φως που του θαμπώνει τα μάτια είναι η λάμπα του μπάνιου και πάνω από το πρόσωπο του ορθώνεται η τουαλέτα σαν πύργος. Απλώνει τα χέρια να πιαστεί και να σηκωθεί όμως τα χέρια του νιώθουν αδύναμα. Γυρίζει όλο του το σώμα και με δύναμη στηριγμένος πάνω στην λεκάνη της τουαλέτας καταφέρνει να σταθεί στα γόνατα του. Για πρώτη φορά έρχεται στο μυαλό του πως το βράδυ ήρθε στο μπάνιο και κάτι ήταν που τον σοκάρισε. Δεν θυμάται όμως τι ήταν αυτό. Με λίγη προσπάθεια ακόμα καταφέρνει να σηκωθεί και να καθίσει πάνω στην τουαλέτα.
Κάθεται σκυμμένος και με μισόκλειστα μάτια όταν ξαφνικά στην μνήμη του έρχεται το χθεσινό σοκ! Το πέος του! Πανικοβάλλεται, ανοίγει τα πόδια του όπως κάθεται και έντρομος για δεύτερη φορά αντικρίζει πως κάτι λείπει ανάμεσα στα σκέλη του! Το μυαλό του του υπενθυμίζει να παίρνει βαθιές ανάσες, δεν πρέπει να λιποθυμήσει και μέσα στην υπερένταση της στιγμής διαπιστώνει κάτι ακόμα: Το στήθος του έχει μεγαλώσει κάπως. Αρκετά. Σε κατάσταση σοκ με τα χέρια του πιάνει το στήθος και τα μάτια του ψάχνουν το δωμάτιο για να βρουν το κομμάτι που έχασε, αλλά τίποτα.
Οι αναπνοές αρχίζουν να δουλεύουν. Συνειδητοποιεί πως για αρχή δεν πονάει, ούτε υπάρχει κάποια αιμορραγία. Με τα χέρια ψηλαφεί το σώμα του να δει τι άλλο έχει συμβεί. Όταν διαπιστώνει πως τα χέρια του έχουν και αυτά αλλάξει, έχουν γίνει κάπως πιο μικρά και λεπτά, και επιπρόσθετα πως το στήθος και τα μπράτσα του έχουν χαθεί τελείως, με μια ανάσα σηκώνεται όρθιος και στηριζόμενος πάει προς τον καθρέπτη.
Η θέα τον σαστίζει. Ποια είναι η κοπέλα στην τουαλέτα μου; Στιγμές αργότερα, μη μπορώντας να βρει λογική εξήγηση, αρχίζει να αντιλαμβάνεται πως η κοπέλα που τον κοιτάει πίσω στον καθρέπτη ακολουθεί τις κινήσεις του. Πιάνει το στήθος του, κλείνει τα σκέλη του και διαπιστώσει πως υπάρχει μια λεπτεπίλεπτη κοπέλα στον καθρέπτη του, που τον μιμείται. Κοιτάζει για άλλη μια φορά στο στήθος, το πιάνει και αισθάνεται οικείο. Κοιτάζει ανάμεσα στα σκέλη του και ανακαλύπτει πως υπάρχει ένα αιδοίο. Είναι αδιαμφισβήτητο! Η γυναίκα στον καθρέπτη, η γυναίκα που τώρα αγγίζει, είναι ο ίδιος.
Για άλλη μια φορά οι σκέψεις κλιμακώνονται σαν αλυσιδωτή αντίδραση και το μυαλό του αρχίζει να σβήνει. Τελευταίο πράγμα που νιώθει είναι να σωριάζεται κάτω. Ακούει ένα ντούπ, νιώθει έναν πόνο στο κεφάλι και ακούει μια λεπτή γυναικεία κραυγή να ξεφεύγει απ'τα χείλη του. Σκοτάδι.
Άγνωστο πόσες ώρες περάσαν στο σκοτάδι, όμως τώρα σιγά σιγά ένας ήχος αρχίζει να έρχεται από μακριά. Καμπάνες. Καθώς οι καμπάνες δυναμώνουν ο ήχος αρχίζει να γίνεται όλο και πιο ξερός ως την στιγμή που το μυαλού του πιάνει κάτι γνώριμο. Το τηλέφωνο. Δεν κάνει κίνηση καμία όμως. Αργά αργά ανοίγει τα μάτια και αναπνέοντας κάθεται εκεί που βρίσκεται. Κάτι σαν να λέει πως δεν πρέπει να κάνει απότομες κινήσεις μέχρι να θυμηθεί, να θυμηθεί. Νιώθει γαλήνια και μια σιγουριά πως όλα θα πάνε καλά. Το μυαλό δεν κάνει τρελούς συνειρμούς. Αρκείται στο να εξερευνεί τον χώρο μέσα από τα μάτια. Αισθάνεται το πάτωμα και του φαίνεται γνώριμη αίσθηση. Η μνήμη δεν είναι εκεί όμως δεν υπάρχει βιασύνη. Θα έρθει. Το τηλέφωνο σταματάει και τώρα το μόνο πράγμα που ακούγεται είναι το καζανάκι που τρέχει. Στο βάθος το βουητό του ψυγείου. "Που είμαι;" αναρωτιέται. Σπρώχνοντας το πάτωμα με τα δυο χέρια σηκώνεται σιγά σιγά. Πιάνεται στον νιπτήρα και καθώς ανυψώνεται μπροστά απ'τον καθρέπτη αποκαλύπτεται μια κοπέλα. "Ποιά είναι αυτή; Απο πού την ξέρω;" σκέφτεται και καθώς η σκέψη καθαρίζει η ανάμνηση επιστρέφει. "Εγώ" απαντάει. Ο αυχένας της πονάει και αντανακλαστικά με το χέρι πιάνει πίσω απ'το κεφάλι για να τρίψει. Τα χέρια ασυναίσθητα χωρίζουν τα μακριά μαλλιά και εισχωρούν ανάμεσα τους για να φτάσουν στο δέρμα. "Τι χτύπημα και αυτό" σκέφτεται καθώς κάνει μασάζ. Κοιτάζοντας στον καθρέπτη την γυμνή της φιγούρα ψάχνει τώρα για άλλα σημεία που έχει χτυπήσει. Στον δεξί ώμο βρίσκει μια μελανιά, στον αριστερό γλουτό της έχει σκιστεί λίγο το δέρμα και τα γόνατα της είναι γεμάτα γρατζουνιές. Όμως δεν βλέπει κάτι άλλο πιο ανησυχητικό. Με τα δυο χέρια της τώρα αρχίζει να ψαχουλεύει το σώμα της για σημεία που πονάνε όμως εκτός από τον αυχένα της δεν φαίνεται να χτύπησε κάτι άλλο. Προσεχτικά κατευθύνεται έξω από το μπάνιο στο διπλανό δωμάτιο. "Το σαλόνι μου;" αναρωτιέται και αμέσως έρχεται η επιβεβαίωση. Ανάβει το φως (η θέση του διακόπτη της έρχεται φυσικά στην μνήμη) και βλέπει την ακαταστασία. "Μόλις συνέλθω εντελώς θα κάνω κάτι για αυτό το αχούρι. Τώρα όμως χρειάζομαι λίγο νερό." Μηχανικά πηγαίνει στην κουζίνα και βγάζοντας από το ντουλάπι ένα ποτήρι, το γεμίζει νερό και το πίνει. Η σκέψη της είναι γεμάτη θολούρα όμως ήδη θυμάται περισσότερα και είναι σίγουρη πως αν κάτσει λίγο θα επανέλθουν όλα. Τραβάει μια καρέκλα και κάθεται. Κάτι αρχίζει να ξεπροβάλει σιγά σιγά στο μυαλό της: "Στέλιος"! Και μαζί με το όνομα μια θλίψη στην καρδιά. Η απώλεια και η απομάκρυνση. Ένας πόνος βαθύς. Ναι, θέλει να ξεχάσει. Προσπάθησε να ξεχάσει, όμως τώρα θυμάται. Χώρισε με τον Στέλιο. Ο Στέλιος έφυγε απ' το σπίτι της και τώρα έχει ξεμείνει μόνη της σε αυτό το μέρος. Η οικογένεια της είναι μακριά και ο Στέλιος ο μόνος άνθρωπος που την έδενε στον τόπο αυτό. Σκέφτεται να ανοίξει την πόρτα και να φύγει και αυτή απ'την κοινή τους στέγη, όμως την στιγμή εκείνη, ξυπνάει ένα πείσμα μέσα της. Ανοίγει τις ντουλάπες και αρχίζει να πετάει τα ρούχα του Στέλιου. Στα συρτάρια εντοπίζει άχρηστα αναμνηστικά τα οποία με χαρά πετάει στις σακούλες σκουπιδιών. Χωμένα σε συρτάρια καταφέρνει να βρει τα λίγα δικά της εσώρουχα και ένα ανοιχτόχρωμο παλιό φορέμα. Φοράει το εσώρουχο, ο στηθόδεσμος είναι λίγο χαλαρός και το φόρεμα σίγουρα δεν της αρέσει, αλλά αυτά έχει αυτά θα βάλει τώρα. Ανοίγει την πόρτα με τις σακκούλες στα χέρια και διασχίζοντας τον κήπο τις πετάει μέσα στους μεγάλους κάδους. Τώρα νιώθει λίγο καλύτερα. Η μνήμη της είναι πιο καθαρή και η θλίψη εκείνη έχει μαλακώσει. Φαίνεται πως έπρεπε να πετάξει τα πράγματα για να αποδεχθεί και η ίδια πως ο Στέλιος έφυγε απ'την ζωή της. Τώρα το αεράκι φυσάει στο πρόσωπο της και ο ουρανός είναι γαλάζιος. Με μια βαθιά ανάσα, κάνει μια στροφή και επιστρέφει στο σπίτι. "11:00πμ η ώρα, νωρίς" σκέφτεται. Μελετάει τον εαυτό της στον μεγάλο καθρέπτη της εισόδου και αποφασίζει πως χρειάζεται αλλαγή η γκαρνταρόμπα της. Ανοίγει το σύνθετο στον διάδρομο και βγάζει από μέσα ένα μασούρι από χαρτονομίσματα. Βάζει τα αθλητικά παπούτσια που βρίσκει μπροστά της, ξεκρεμάει τα κλειδιά της μηχανής, και κλείνοντας την πόρτα πίσω της πηγαίνει προς αυτήν. Συνειδητοποιεί πως το φόρεμα δεν είναι πολύ βολικό για μηχανή. Το ανασηκώνει και κάθεται καλύτερα. "Προορισμός; Το εμπορικό" σκέφτεται και δίνει γκάζι.
Είναι πρωί και δεν υπάρχει πολύς κόσμος, οπότε νιώθει και πιο άνετα να περιφερθεί χαζεύοντας βιτρίνες. Το εμπορικό είναι γεμάτο με καταστήματα και η ντουλάπα της είναι άδεια "δεν θα φύγω από εδώ χωρίς ρούχα". Αφού κοιτάζει μερικές βιτρίνες, κάνει την μεγάλη κίνηση και μπαίνει στο πρώτο κατάστημα. Η συνέχεια έρχεται πολύ φυσικά. Μέσα σε λίγη ώρα έχει αγοράσει καινούργια εσώρουχα, φούστες, παντελόνια για όλες τις περιστάσεις, αμάνικα μπλουζάκια και ψηλοτάκουνα παπούτσια. Όμως η ανάγκη της για ανανέωση δεν έχει ακόμα κορεστεί. Απέναντι της ένα κομμωτήριο με μια φωτεινή επιγραφή της τραβάει την προσοχή. "Ώρα να βάλουμε πίσω τον παλιό μας εαυτό".
Καθώς ανοίγει την πόρτα, μια νεαρή κομμώτρια με κοντό ξανθό καρεδάκι, γαλανά μάτια και γεμάτα χείλη την καλωσορίζει. Ξαφνικά η καρδιά της χτυπάει δυνατά και νιώθει μια απρόσμενη διέγερση. Σαστίζει. Όταν το πρώτο κύμα υποχωρεί, βρίσκει τα λόγια της και χαμογελάει χαιρετώντας με την σειρά της. Στιγμιαία αποφασίζει πως μπορεί να το διασκεδάσει, και αν θέλει να φλερτάρει και με κοπέλα, δικαίωμα της είναι. Ο Στέλιος είναι πια παρελθόν.
Η κομμώτρια με μια ανάλαφρη κίνηση πλησιάζει και όλο γοητεία απλώνει το χέρι της και συστήνεται. "Με λένε Μαργαρίτα, είμαι η πρωινή στο κομμωτήριο. Πως θα μπορούσα να σε βοηθήσω;"
"Φρύνη, με λένε Φρύνη" θυμήθηκε. "Φρύνη" λέει μηχανικά καθώς απλώνει το χέρι της για να κλείσει την χειραψία. Δεν χρειάστηκε να σκεφτεί πάνω από μια στιγμή για να της έρθει το όνομα της. "Και ήρθα για μια δραστική αλλαγή" συμπληρώνει. Η Μαργαρίτα κλείνει το μάτι παιχνιδιάρικα και λέγοντας "έτσι φαίνεται" την παίρνει από το χέρι και την οδηγεί στο κάθισμα για να την λούσει. Η Φρύνη ακολουθεί υπάκουα και αφού κάθεται, η Μαργαρίτα της απλώνει μια ποδιά στους ώμους και πιάνοντας σταθερά το κεφάλι με τα μακριά καστανόξανθα μαλλιά, το φέρνει και το ακουμπάει απλά πίσω. Με την κίνηση αυτή η Φρύνη χαλαρώνει και αντανακλαστικά κλείνει τα μάτια της. Η Μαργαρίτα αρχίζει να βρέχει το κεφάλι και με προσεχτικές κινήσεις απλώνει το σαμπουάν σε όλο το μήκος των μαλλιών. Η Φρύνη είναι σε ένα όνειρο. Το μασάζ στο κεφάλι της είναι υπέροχο και μετά το χτύπημα στην τουαλέτα δυο μαγικά χέρια στο πονεμένο αυτό κρανίο είναι ότι πρέπει. Το άγγιγμα της Μαργαρίτας της φαίνεται άκρως ερωτικό και χωρίς να μπορεί να κρατηθεί της λέει: "Είσαι υπέροχη". Η Μαργαρίτα ξέροντας να διαχειρισθεί το φλερτάρισμα είτε είναι από άντρα είτε από γυναίκα, την ευχαριστεί ευγενικά και συμπληρώνει "Τα μαλλιά σου είναι πανέμορφα" και μετά από λίγες στιγμές συμπληρώνει " έχεις κάτι συγκεκριμένο που θα ήθελες να δοκιμάσουμε;"
Η Φρύνη δεν το είχε σκεφτεί νωρίτερα καθόλου, όμως σίγουρα θέλει να σβήσει από πάνω της ολοκληρωτικά την προηγούμενη φάση που έζησε και αυτό σημαίνει πως τα μακριά μαλλιά πρέπει να φύγουν εδώ και τώρα.
"Σκεφτόμουν κάτι κοντό, κάτι δυναμικό. Μ'αρέσει και το χρώμα των μαλλιών σου. Πιστεύεις πως θα μου πήγαινε κάτι παρόμοιο;". Η Μαργαρίτα που έχει ήδη αρχίσει να ξεπλένει τα μαλλιά, ρίχνει μια ματιά στις δυο τόσο διαφορετικές κοπέλες μέσα απ'τον καθρέπτη και αφού σκέφτεται για λίγα δευτερόλεπτα της λέει: "Αν με ρωτάς προσωπικά, με το δέρμα που έχεις θα με κέντριζε να δω ένα σκούρο χρώμα. Μαύρο". Η Φρύνη για μια στιγμή είναι σκεπτική, όμως η ιδέα την ιντριγκάρει. Δεν είναι διατεθειμένη να χαλάσει χατήρι στην όμορφη κομμώτρια άλλωστε. "Σε εμπιστεύομαι" απαντάει πονηρά. Η Μαργαρίτα γελάει επιδέξια και αφαιρώντας το μανδύα και τοποθετώντας μια πετσέτα στο κεφάλι, της ζητάει να την ακολουθήσει. "Στην καρέκλα λοιπόν".
Με την Φρύνη καθισμένη στην καρέκλα μπροστά απ'τον καθρέπτη, η Μαργαρίτα φέρνει μια δεύτερη ποδιά και αφού την τοποθετεί και έχει απομακρύνει την πετσέτα απ'το κεφάλι, αρχίζει και χτενίζει τα βρεγμένα ίσα μαλλιά. Η Φρύνη κοιτάζει στον καθρέπτη τη ανοιχτόχρωμη κόμη της που βρεγμένη έτσι όπως είναι να φτάνει έως την μέση της πλάτη της και στην θέα δεν νιώθει την παραμικρή ενοχή για αυτό που πρόκειται να συμβεί. Όταν η Μαργαρίτα την ρωτάει "με εμπιστεύεσαι ακόμα;" η Φρύνη απαντάει με ένα ξεκάθαρο και απελευθερωτικό "Είμαι όλη δική σου" και η Μαργαρίτα δεν αργεί να μπει στο νόημα. "Τότε θα γυρίσω την καρέκλα μακριά απ' τον καθρέπτη".
Η Φρύνη έχοντας μπει πια στον μαγικό χορό αυτόν, γνέφει καταφατικά και η Μαργαρίτα περιστρέφει την καρέκλα προς την μεριά του κενού τοίχου. Από πίσω της, η Μαργαρίτα αφού ανοίγει μερικά συρτάρια πλησιάζει και αρχίζει να χτενίζει το όμορφο κεφάλι. Με μια χτένα χωρίζει τα μαλλιά της λίγο πάνω από τα αυτιά και με τσιμπιδάκια τα σηκώνει και τα στηρίζει πάνω απ'το κεφάλι. Με την χτένα στρώνει τα μαλλιά που περισσεύουν ελεύθερα και με τα δάχτυλα τα πιάνει σε ένα ύψος κάτω απ'την σιαγόνα η οποία τώρα χαλαρή και μισάνοιχτη εκπνέει ρυθμικά γεμάτη απολαυστική αγωνία. "Τι λές; Να ξεκινήσουμε εδώ;" ρωτάει, και η Φρύνη μαγεμένη απ'το όλο σκηνικό απλά ξεφυσάει ένα "ναι", που η Μαργαρίτα πιάνει στον αέρα. Με τα χέρια, της κατευθύνει το κεφάλι να γείρει προς τα αριστερά.
Η Φρύνη νιώθει το ψαλίδι να αντικαθιστά τα δάχτυλα πάνω στον λαιμό της και την στιγμή που η καρδιά της αρχίζει να ανεβάζει στροφές, σαν μέσα στο αυτί της ακούει τον μεταλλικό ήχο του ψαλιδιού που κλείνει και στο πέρασμα του τεμαχίζει τα μακριά της μαλλιά. Τούφες ολόκληρες κυλάνε, πρώτα στον δεξί ώμο και μετά στην αγκαλιά της και η Φρύνη τώρα παρακολουθεί το όμορφο της παρελθόν σωριασμένο και αποκομμένο πάνω στην ανοιχτόχρωμη ποδιά. Με μια συνεχή κίνηση, η Μαργαρίτα συνεχίζει να κόβει προς τα πίσω και τούφα μετά την τούφα νιώθει το ψαλίδι να κάνει τον δρόμο του προς τον αυχένα της. Όταν η λεπίδα αγγίζει το ευαίσθητο δέρμα κάτω απ'το κρανίο, η Φρύνη δεν μπορεί να μείνει ακίνητη. Ένα κύμα που ξεκινά απ'τους μηρούς της οι οποίοι τώρα ανοίγουν άθελα τους, διαπερνά το σώμα της και ξεχύνεται προς το κρανίο προκαλώντας μικροσπασμούς σε όλο του το πέρασμα. Η Μαργαρίτα προσεχτικά απομακρύνει για μια στιγμή το ψαλίδι και μόλις σιγουρευθεί πως μπορεί να συνεχίσει πάλι την δουλειά της, το ξαναπλησιάζει στον αυχένα ενω διορθωτικά με το ίδιο χέρι σπρώχνει το κεφάλι το οποίο έχει ήδη σηκωθεί έτσι ώστε να πέσει ξανά μπροστά.
Στην κίνηση αυτή η Φρύνη αισθάνεται την ελαφρότητα στο δεξί κομμάτι του προσώπου της, με τα μαλλιά να κινούνται ελεύθερα ώστε να πάρουν την θέση τους μπροστά και πάνω απ'το κενό. Σκυμμένη όπως είναι μπορεί να δει το μήκος των μαλλιών της: Την δεξιά κουρτίνα που σταματάει πρόωρα λίγο πιο κάτω απ'το στόμα, και την αριστερή που φτάνει χαμηλά, κάτω απ'το στήθος της.
Το ψαλίδι κλείνει για άλλη μια φορά και αυτή την στιγμή το νιώθει να κάνει επέλαση στο πίσω μέρος. Και καθώς το ψαλίδι αυτό κλείνει και ξανακλείνει η Φρύνη δεν μπορεί να βγάλει απ'το μυαλό της τον ξερό ήχο που κάνουν οι λεπίδες καθώς κόβουν τα μαλλιά της. Σταδιακά η Μαργαρίτα της μεταφέρει το κεφάλι προς τα δεξία, νιώθει τα μαλλιά της απελευθερωμένα για άλλη μια φορά να ακολουθούν της επιταγή της βαρύτητας προς τα δεξιά και καθώς ο ήχος αρχίζει να πλησιάζει προς τα αριστερό της αυτί, η Φρύνη συνειδητοποιεί πως ήδη νιώθει όπως δεν έχει νιώσει ποτέ ως τώρα. Η ανάσα της έχει ήδη πάρει μια ένταση και μέσα από το φόρεμα νιώθει το δέρμα της να έχει σφίξει και τους γοφούς της να παρακαλάνε για κάτι. Όταν το ψαλίδι προσπερνά και το αυτί, και η λεπίδα αρχίζει να ξεπροβάλει για πρώτη φορά στο οπτικό της πεδίο, η Φρύνη οριακά μπορεί να κρατηθεί ακίνητη και καθώς το ψαλίδι κλείνει πάνω στα τελευταία μακριά μαλλιά της ένας αναστεναγμός βγαίνει από τα μισόκλειστα χείλη.
Τώρα η Μαργαρίτα απομακρύνει το ψαλίδι και το ακουμπά πάνω στον πάγκο. Η Φρύνη ανακουφισμένη αναπνέει και για μια στιγμή κανείς δεν μιλάει. Όταν η καρδιά της αρχίζει να ηρεμεί η Φρύνη σηκώνει το χέρι της για να αφουγκραστεί το νέο μήκος και καθώς πάει να αγγίξει τα μαλλιά που της πλαισιώνουν το πρόσωπο, ένα χέρι την σταματά. "Όχι ακόμα", της ψιθυρίζει με μια απαλή φωνή μέσα στο αυτί η κομμώτρια της. Της τοποθετεί απαλά τα χέρια πάνω στις λαβές της καρέκλας και αφού την πιάνει απ'τους ώμους και την κρατάει ακίνητη εκεί, με τα δυο της χέρια αρχίζει χτενίζει το νέο της κεφάλι. Η Φρύνη αφήνεται στην βούληση της κομμώτριας και όταν η Μαργαρίτα απομακρύνεται για να ξαναεπιστρέψει, πρόθυμα ρίχνει το κεφάλι μπροστά ύστερα απ'την ήπια παρότρυνση αυτών των δυο υπέροχων χεριών που ακουμπούν πάνω της. "Ώρα για ένα βήμα παρακάτω" λέει πειραχτικά η Μαργαρίτα και για άλλη μια φορά νιώθει ένα ψαλίδι να εισχωρεί μέσα στα μαλλιά που κρύβουν τον λεπτό της λαιμό από πίσω.
Το ψαλίδι αρχίζει με γρήγορες κινήσεις να πετσοκόβει τα μαλλιά για άλλη μια φορά, μόνο που τώρα η Μαργαρίτα κινείται πάνω κάτω κόβοντας τυχαία εδώ και κει ανάμεσα στην βάση του κρανίου και την διαχωριστική γραμμή που ορίσαν στην αρχή πάνω απ'τα αυτιά. Σιγά σιγά η κινήσεις αρχίζουν να ξεφεύγουν και προς τα πλαϊνά και τώρα η Φρύνη καταλαβαίνει πολύ καλά πως το κούρεμα της δεν είναι ένα καρεδάκι όπως αρχικά υπέθεσε. Το ψαλίδι τώρα επιτίθεται και στα μαλλιά που καλύπτουν τα αυτιά και καθώς οι επιθέσεις πληθαίνουν, η Φρύνη ανακαλύπτει πως σιγά σιγά τα μαλλιά λιγοστεύουν και τα αυτιά της αρχίζουν να εκτίθενται στον αέρα. Τρίχες φεύγουν γύρω παντού, τρίχες ελεύθερες και όχι τούφες όπως στον πρώτο γύρω και καθώς η Μαργαρίτα κόβει, μετράει με τα δάχτυλα και ξανακόβει, η Φρύνη αισθάνεται το χέρι της Μαργαρίτας και το ψαλίδι μαζί όλο και πιο σφιχτά πάνω στο κρανίο της.
Τώρα το ψαλίδι σταματά και η κομμώτρια με τα δάχτυλα της παίζει το κεφάλι. Πιάνει τούφες και τις τραβά βλέποντας το μήκος, όμως το μήκος τους σε πολλά σημεία δεν αρκεί ούτε για να το κρατήσει ανάμεσα στα δάχτυλα της. Η Φρύνη θέλει απεγνωσμένα να αγγίξει το κοντοκουρεμένο της κεφάλι, όμως ξέρει πως η Μαργαρίτα δεν θα της το επιτρέψει. Τα χέρια της κομμώτριας πηγαίνουν προς τα πάνω και αρχίζουν να αφαιρούν τα τσιμπιδάκια ένα ένα. Τούφες τούφες αρχίζουν τα μακριά μαλλιά να επανέρχονται στο οπτικό πεδίο. Τώρα η κομμώτρια με μια χτένα αρχίζει να χτενίζει ξανα τα μαλλιά: Πιάνει και χωρίζει όσα είναι μερικά δάχτυλα πίσω απ'τα αυτιά και αυτά τα δένει σε μια κοτσίδα. Ενώ, όσα είναι πιο μπροστά αρχίζει να τα χτενίζει στην αντίθετη φορά με τέτοιο τρόπο που πέφτουν στο πρόσωπο και το καλύπτουν. Πίσω απ'το παραπέτασμα των μαλλιών της η Φρύνη νιώθει το ψαλίδι να την ακουμπά το μέτωπο και με προσεχτικές κινήσεις η Μαργαρίτα αρχίζει να κόβει τα μακριά αυτά μαλλιά ξεκινώντας από το μέτωπο και σταδιακά κατευθυνόμενη προς τα αυτιά. Όταν το οπτικό πεδίο της Φρύνης επανέρχεται, έχει πλέον ήδη χάσει όλο το μήκος, εκτός από εκείνη την μικρή κοτσίδα στο πίσω μέρος. Στα πλαϊνά νιώθει τα νέα κοντά μαλλιά που πέφτουν και της γαργαλάνε τα εκτεθειμένα ευάλωτα αυτιά και θέλει να ζητήσει απ'την Μαργαρίτα να μην την βασανίζει άλλο, να τα κόψει πιο πολύ ώστε να μην αγγίζουν όμως φοβάται να ζητήσει. Η Μαργαρίτα όμως ξαναπιάνει το παράξενο ψαλίδι και αρχίζει με νέες νευρικές και φαινομενικά άτακτες κινήσεις να κόβει, και να κόβει από παντού, με τέτοιο τρόπο που σιγά σιγά τα πιο μακριά αυτά μαλλιά αρχίζουν να δένουν με τα προηγούμενα στο μήκος, και οι ενοχλητικές κουρτίνες πάνω απ' τα αυτιά να μετατρέπονται σε μακρινό παρελθόν. Η Μαργαρίτα τώρα επιστρέφει στο πίσω μέρος του κεφαλιού και με ένα άλλο ψαλίδι κόβει την κοτσίδα. Αρχίζει να ψαλιδίζει ασταμάτητα και όταν σιγουρεύεται πως δεν υπάρχει τίποτα μακρύτερο από 2-3 εκατοστά στο ψηλότερο μέρος του κεφαλιού, αρχίζει να επιθεωρεί την Φρύνη από άκρη σε άκρη. Η Φρύνη κοιτάζει την ανέκφραστη Μαργαρίτα και στο πρόσωπο της κοπέλας αυτής βλέπει πως δεν μπορεί να μείνει αμέτοχη.
"Είσαι πανέμορφη και μου αρέσεις" της λέει και για πρώτη φορά η Μαργαρίτα σταματάει την επιθεώρηση και μετά από δυο έντονες στιγμές, στρέφει το βλέμμα της όλο ειλικρίνεια προς τα μάτια της Φρύνης. "Αν με θέλεις στ'αλήθεια, θα πρέπει να με ακούς σε ότι σου ζητάω. Θέλω να είσαι το παιχνίδι μου."
Αποσβολωμένη η Φρύνη κοιτάζει τα μάτια της πανέμορφης γητεύτρας και χωρίς να μπορεί να αντισταθεί στο παραμικρό με δάκρυα προσπαθεί να ξεστομίσει ένα ολόψυχο ναι, το οποίο όμως πνίγεται την στιγμή που η Μαργαρίτα την αρπάζει και φέρνει τα χείλη της να ενωθούν με τα δικά της. Σε έκσταση η Φρύνη νιώθει την γλώσσα της Μαργαρίτας να εισβάλλει μέσα στο στόμα της και την δική της να μην θέλει να ξεκολλήσει απ'την πρόστυχη εισβολέα. Πάνω στην γλώσσα της κομμώτριας μια μεταλλική μπίλια τρίβεται ξανά και ξανά στο εσωτερικό του στόματος της Φρύνης και την στιγμή εκείνη το υποσυνείδητο της παίρνει μια απόφαση: Θέλω και γω κάτι τέτοιο. Όταν το πάθος καταλαγιάζει και η Μαργαρίτα υποχωρεί προς τα έξω, η Φρύνη δεν διστάζει να πει το ναι που ήθελε να πει εδώ και ώρα: "Ναι σε θέλω".
Η Μαργαρίτα χαμογελάει όλο ικανοποίηση και με τα δάχτυλα αρχίζει να επιθεωρεί το κεφάλι του καινούργιου παιχνιδιού της. Απ' το συρτάρι βγάζει μια μηχανή και μπροστά στα μάτια της Φρύνης την ανάβει. Βάζει την πρώτη σκάλα και πηγαίνοντας από πίσω αρχίζει με κοφτές και διαδοχικές κινήσεις προς τα πάνω να μετατοπίζει την γραμμή του αυχένα όλο και πιο ψηλά. Όταν την έχει μεταφέρει κοντά στην μέση των αυτιών, αφαιρεί το κάλυμμα και ξαναρχίζει με μηδενική σκάλα. Τώρα η μηχανή σβήνει και η Φρύνη νιώθει την ανάσα της Μαργαρίτας κοντά στο ερεθισμένο απ'την πολύ τριβή δέρμα στην βάση του κρανίου της. "Υπέροχη" ψιθυρίζει στο δέρμα η Μαργαρίτα και η Φρύνη το νιώθει να ανατριχιάζει καθώς ο αέρας που ξεφεύγει απ'τα όμορφα χείλη της την γαργαλάει. Ξανανάβει την μηχανή και πηγαίνοντας στα πλάγια αρχίζει να περιποιείται τις περιοχές γύρω από τα αυτιά και τις φαβορίτες τις οποίες κόβει τριγωνικά και ψηλά. Όταν τελειώνει με την μηχανή επιστρέφει με ένα ξυράφι και ξαναπερνάει κάποιες περιοχές με αυτό. Καθαρίζει τον αυχένα, τις μυτερές φαβορίτες και τους κροτάφους. Σε μια κίνηση αιφνιδιασμού, την αρπάζει από μπροστά και σηκώνει τις αφέλειες από το μέτωπο αρχίζοντας με το ξυράφι να γδέρνει το δέρμα απο κάτω τους καθώς κινείται προς τα πάνω και προς τα μέσα: Έντρομη η Φρύνη αρχίζει να νιώθει το ξυράφι να κόβει στοιβάδες από μαλλιά που για αυτήν την λίγη ώρα η ίδια είχε αποδεχθεί σαν αφέλειες. "Τι ντροπή", σκέφτεται όλο αγχωμένη, "που με πάει"; Η Μαργαρίτα ξαναστρώνει προς τα μπροστά όσες αφέλειες έμειναν και η στιγμιαία αίσθηση υπερβολικής έκθεσης εξαφανίζεται καθώς συνειδητοποιεί πως κανείς δεν θα μπορεί να δει τι κρύβεται κάτω απ'τις αφέλειες της.
Η Μαργαρίτα σαν να διαβάζει την σκέψη της όμως δεν την αφήνει να ηρεμίσει. "Αυτό δεν θα το βλέπει κανείς, είναι ένα μικρό μας μυστικό. Όμως το επόμενο δεν θα είναι". Και ξαναρπάζοντας το πρόσωπο, αρχίζει να ξυρίζει τα φρύδια της σαστισμένης Φρύνης από έξω προς τα μέσα. Τελικά όταν πια σταματάει, δεν έχει μείνει τίποτα πάρα μόνο ελάχιστες και κοντές τρίχες στην βάση των τόξων. Η Μαργαρίτα κοιτάζοντας στοργικά αλλά και σοβαρά το παιχνίδι της, της λέει: "Κάθε πρωί που θα σηκώνεσαι θέλω για χάρη μου να φροντίζεις το μέτωπο και τα φρύδια όπως σου έδειξα σήμερα". Η Φρύνη κουνώντας το κεφάλι συμφώνησε. Είχε ήδη προχωρήσει πολύ βαθιά μέσα σε αυτό το σαγηνευτικό ντελίριο και δεν έβλεπε πουθενά μέσα της κάποια διάθεση για αντίσταση. Ένιωθε απολύτως παραδομένη σε αυτή την επιβλητική φιγούρα που ξαφνικά έφερε την ζωή της πάνω κάτω και τώρα το μόνο που γέμιζε το μυαλό της ήταν πως να την ικανοποιήσει και να πως να ικανοποιηθεί και αυτή. Το δεύτερο ειδικά ήταν ξεκάθαρο: Την ήθελε να την κρατάει σφιχτά, να την φιλάει βαθιά και να νιώθει το κορμί της πάνω στο δικό της. Και όταν δεν συνέβαινε αυτό, ήθελε να κάθεται σε μια γωνιά και να περιμένει την αφέντρα της να της δώσει σημασία και όσο η αφέντρα της δεν της έδινε σημασία αυτή θα ήταν εκεί και θα εκτελούσε επιμελώς τις εντολές που έχει πάρει. Θα έκανε τα πάντα για αυτήν.
Η Μαργαρίτα το ήξερε πλέον αυτό. Απ'το ντουλάπι έβγαλε ένα κουτί μαύρης βαφής και άρχισε να προετοιμάζει το περιεχόμενο του μέσα σε ένα μπολ. Όταν ήταν έτοιμο πλησίασε την Φρύνη η οποία καρτερικά περίμενε και με ένα πινέλο άρχισε να να το απλώνει ξανά και ξανά στα μαλλιά του υπάκουου παιχνιδιού της, το οποίο ήξερε πως ανάμεσα στις καθημερινές υποχρεώσεις τις, τώρα θα είναι και να κρατάει το χρώμα έντονο και να καλύπτει τις ρίζες που βγαίνουν με το βαθύ αυτό μαύρο. Και όλα αυτά, ως την ημέρα που η αφέντρα της θα της ζητήσει κάτι διαφορετικό. Αν ποτέ συμβεί αυτό. Όταν πλέον όλο το περιεχόμενο είχε καλύψει το κεφάλι της -η Μαργαρίτα δεν παρέλειψε να καλύψει και ότι είχε απομείνει από τα φρύδια σε αυτό το σκούρο χρώμα- η Μαργαρίτα τοποθέτησε μια πλαστική ζελατίνα στο σκαλπ της και της ζήτησε να σηκώσει το φόρεμα της. Υπάκουα η Φρύνη με τα δυο χέρια σήκωσε το φόρεμα και όταν η Μαργαρίτα άρχισε να κατεβάζει το εσώρουχο το οποίο -τι ειρωνεία- ήταν ανυποψίαστη όταν τυχαία το είχε βρει μόλις λίγες ώρες πιο πριν μέσα στην ντουλάπα της και μηχανικά -δίχως να το σκεφτεί πολύ- φορέσει, η καρδιά της πήγε να σπάσει απ' την επιθυμία. Όμως όσο και αν προσμονούσε το άγγιγμα, η Μαργαρίτα δεν έσκυψε, μονάχα πέταξε το εσώρουχο, της ζήτησε να ανοίξει τα πόδια και αφήνοντας την έτσι, έφυγε απ'το δωμάτιο. Μόνη και ερεθισμένη η Φρύνη ήθελε να κάνει κάτι να σταματήσει το αιδοίο της να φωνάζει όμως δεν τολμούσε να βάλει χέρι. Όχι, ήταν αποφασισμένη, απο εδώ και πέρα, η ικανοποίηση να ανήκει μοναχά στην αφέντρα της.
Όταν η Μαργαρίτα γύρισε, είχε στο χέρι της ένα δοχείο και μια σπάτουλα. Με την σπάτουλα άρχισε να απλώνει ένα ζεστό κερί στο τριχωτό της περιοχής και αφού κοίταξε για μια στιγμή την Φρύνη, άρχισε με μια πετσέτα και απότομες κινήσεις να αφαιρεί το κερί και μαζί του όλες τις τρίχες. Ξανά και ξανά, άπλωσε κερί και δούλεψε με την πετσέτα. Η Φρύνη έτσουζε παντού γύρω από τα κάτω χείλη όμως ο πόνος την έκανε ακόμα πιο αλαφιασμένη. Θα έκανε τα πάντα για να έχει την Μαργαρίτα. Ώσπου τελικά η Μαργαρίτα σταμάτησε και το τεντωμένο σαν χορδή από τον πόνο κορμί της Φρύνης ξαναχαλάρωσε κουρασμένο στην καρέκλα. "Δεν θέλω να ξαναδώ τρίχα εδώ κάτω" είπε η Μαργαρίτα και για πρώτη φορά έσκυψε και φίλησε απαλά τα κατακόκκινα υγρά χείλη.
Η Φρύνη ήταν κουρασμένη απ'τον πόνο και την επιθυμία και τώρα καθόταν στο κάθισμα χωρίς να είναι εκεί. Από μακριά ένιωσε το χέρι της Μαργαρίτας να της πιάνει το πρόσωπο για άλλη μια φορά και από μακριά είδε την Μαργαρίτα να της βάζει πρώτα make up και μετά κραγιόν και σκιές, μολύβι και στο τέλος ψεύτικες βλεφαρίδες και μάσκαρα. Όταν τελείωσε και με αυτό, η Φρύνη δεν ήξερε πόση ώρα πέρασε, ίσως είχε αποκοιμηθεί και κάποια στιγμή. Όταν η Μαργαρίτα άρχισε να της μιλά και να τις χαϊδεύει τα αυτιά, επιτέλους η Φρύνη επανήλθε. Με γλυκιά φωνή την καλωσόρισε στην νέα Φρύνη και προσεχτικά -σαν πριγκίπισσα- την πήρε από το χέρι και την πήγε να καθίσει στην θέση για το λούσιμο. Τα πόδια της που ήταν αδύναμα την άφησαν στο κάθισμα και εκεί η Μαργαρίτα αφού την ξάπλωσε μέσα στον νιπτήρα και της αφαίρεσε την ζελατίνα που της είχε ήδη ιδρώσει το κεφάλι, άρχισε να την ξεπλένει και να της κάνει μασάζ.
Η Φρύνη δεν θα μπορούσε να αισθανθεί μεγαλύτερη ηδονή στο κεφάλι της από αυτό που της συνέβαινε τώρα και η αντιπαράθεση με την αίσθηση που είχε πιο νωρίς, όταν τα μαλλιά ήταν ακόμα μακριά, την έκανε να αισθάνεται ακόμα πιο ερωτικά. Όταν η Μαργαρίτα τελείωσε της άπλωσε μια πετσέτα στο κεφάλι και αφού έμειναν εκεί σιωπηλές για λίγο και οι δυο, η Μαργαρίτα αφαίρεσε την πετσέτα και με την χτένα και το πιστολάκι άρχισε να της στεγνώνει το κεφάλι. Όταν ο θόρυβος σταμάτησε, και ο καυτός αέρας έπαψε να της ερεθίζει το εκτεθειμένο κοντοκουρεμένο δέρμα, η Μαργαρίτα ήρθε από μπροστά και χαμογελαστά, την πήρε από το χέρι και της είπε: "Έτοιμη η πριγκίπισσα μου για μια αποκάλυψη;"
Η Φρύνη δεν ήθελε να σπάσει την μαγική στιγμή και σαν σε όνειρο ακολούθησε το χέρι της Μαργαρίτας που την περπάτησε έτσι γυμνή απ'την μέση και κάτω όπως ήταν και την έφερε μπροστά απ'τον καθρέπτη. Οι βλεφαρίδες που της βάραιναν τα μάτια και την γέμιζαν το οπτικό πεδίο, έπαιξαν μερικές φορές μέχρι η Φρύνη να εστιάσει στο είδωλο του καθρέπτη. Άμεσος έκλεισε τα πόδια της και κατέβασε το φόρεμα που δεν είχε στρώσει και άφηνε εκτεθειμένη την κατάλευκη επιδερμίδα γύρω απ' το εφηβαίο της. Ένιωθε γυμνή (όχι πως δεν ήταν) και ευαίσθητη. Η σκέψη πως η Μαργαρίτα την έβλεπε έτσι ευάλωτη και εκτεθειμένη, την έκανε να κοκκινίσει και ας ήξερε πως η Μαργαρίτα ήταν υπεύθυνη για την μεταμόρφωση αυτή. Την μεταμόρφωση! Ξαφνικά εστίασε στο πρόσωπο του κοριτσιού που την κοιτούσε μέσα απ'τον καθρέπτη: Λευκή επιδερμίδα, κόκκινα χείλη, έντονα μάτια με τεράστιες βλεφαρίδες και ένα κοντό -στα όρια του αγορίστικου- ασύμμετρο πλαίσιο από κορακίσια μαύρα άστατα μαλλιά να πλαισιώνει το άδειο, μινιμαλιστικό και παγωμένο πρόσωπο, που ούτε έκπληξη δεν μπορούσε να εκφράσει δίχως τα φρύδια του. Και απο πίσω με τα χέρια περασμένα ασφυκτικά γύρω απ'τον κορμό της, μια ξανθιά επιβλητική φιγούρα που περίμενε την ώρα που θα μπορούσε να κατασπαράξη το θύμα της. Τι αίσθηση και αυτή! Τα γόνατα της στιγμιαία πήγαν να λυθούν σαν να επιζητούν να νιώθουν αδύναμα όταν είναι στην αγκαλιά του εραστή της.
Στον καθρέπτη πάντα, η Μαργαρίτα έσκυψε στο δεξί της αυτί, και με το ένα χέρι που απελευθέρωσε απ'το αγκάλιασμα της της χτένισε τα μαλλιά γύρω απ' το αυτί και με απαλά φιλιά στο απελευθερωμένο αφτί της -τι παράξενη θέα, τα αφτιά της να φαίνονται έτσι- της είπε: "Σήμερα έκανες πολλά για μένα, όμως αν θέλεις να με ευχαριστήσεις, θέλω να έρθεις μαζί μου τώρα που σχολάω". Μπορούσε να αρνηθεί τίποτα η Φρύνη; Η Μαργαρίτα έφυγε και κατευθύνθηκε προς τον μέσα χώρο προετοιμάζοντας το μαγαζί για να κλείσει και η Φρύνη στάθηκε εκεί μόνη της, δίχως θέληση να κοιτάζει αυτό το άγνωστο αδύναμο πράγμα στο καθρέπτη. Η σκέψη της πήγε στον Στέλιο ο οποίος είχε σχεδόν εξαφανιστεί απ' την μνήμη της. "Ποιά ήμουν δίπλα στον Στέλιο" σκέφτηκε; "Ποία είμαι τώρα;". Όμως καμία απ'τις δυο σκέψεις δεν ήρθε με απάντηση. Το μόνο που ένιωθε ήταν το παρελθόν να φεύγει όλο και πιο πίσω, και δίχως να αντιδράσει σε αυτό, δέχθηκε την μεταμόρφωση της στο πιό ελάχιστο, στο πιο αδύναμο, άβουλο και σκιώδες πλάσμα που θα μπορούσε να είναι. Και όταν η Μαργαρίτα επέστρεψε να την πάρει, η Φρύνη είχε ήδη ξεχάσει πως είναι άτομο και μαγεμένη στεκόταν εκεί ακριβώς που την άφησε.
Στο άγγιγμα, τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα και έσπευσε να κρεμαστεί πάνω απ' τον έρωτα της. Προέτεινε το πρόσωπο της για να κλέψει ένα φιλί απ' την ξανθιά αφέντρα της όμως η αφέντρα απομάκρυνε το πρόσωπο της, έτσι απλά. Και έτσι απλά η Φρύνη ανακάλυψε πως δεν έχει την δύναμη να επιδιώξει οτιδήποτε. "Ήρθε η ώρα να κλείσω. Είναι η ώρα μας να πάμε στα μαγαζιά να κάνουμε κάτι για αυτό τον όμορφο άγραφο κανβά" και βάζοντας στην πλάτη του άφωνου συντρόφου της ένα παλτό την πήρε και την οδήγησε έξω απ'το μαγαζί ώσπου να κλείσει.
Για κάποια ώρα η Μαργαρίτα περιφέρεται στα μαγαζιά και από πίσω της σαν σκιά η Φρύνη ακολουθεί. Όταν εντοπίζει ένα που πουλάει μπιζού μπαίνει μέσα. Αρχίζει να κοιτάζει σκουλαρίκια όταν συνειδητοποιεί πως η Φρύνη δεν έχει τρύπες στα αυτιά. "Μάλλον ήρθε η ώρα". Η Μαργαρίτα με συνοπτικές διαδικασίες πληρώνει και πριν προλάβει η Φρύνη να διακρίνει τι ακριβώς έβαλε μαζί με την απόδειξη στην τσάντας της η Μαργαρίτα, την πιάνει απ'το χέρι και την παρασύρει έξω απ'το κατάστημα. Αμέτοχη η Φρύνη απλά ακολουθεί. Της αρκεί όταν την αγγίζει η Ξανθιά καλλονή, όταν την τραβάει βιαστικά προς μια κατεύθυνση. Όταν την κοιτάει και την περιεργάζεται, όταν νιώθει πως ασχολείται μαζί της η Μαργαρίτα (τι όμορφο όνομα). Δεν ζητάει κάτι άλλο.
Όταν αργότερα η Μαργαρίτα την οδηγεί μέσα σε ένα χαμηλοτάβανο μαγαζί με μια λάμπα νέον που τρεμοπαίζει απ'εξω, η Φρύνη άβουλα ακολουθεί μέσα και στέκεται. Μπροστά της η Μαργαρίτα μιλάει με την υπάλληλο και η υπάλληλος επεξεργάζεται την Φρύνη. Η Φρύνη σαν μέσα από πέπλα, επεξεργάζεται με την σειρά της την υπάλληλο. ξυρισμένο κεφάλι με μοβ φρύδια, παράξενα δερμάτινα ρούχα και παντού σκουλαρίκια και τατουάζ. Η Φρύνη ούτε μια στιγμή δεν σκέφτεται τι συμβαίνει εδώ. Απλά στέκεται. Της αρέσει να είναι το κέντρο της προσοχή, ειδικά το κέντρο της προσοχής της Μαργαρίτας. Όταν η κοπέλα της ζητάει να βγάλει το παλτό η Φρύνη υπακούει. Όταν η Μαργαρίτα της ζητάει να βγάλει και το φόρεμα, η Φρύνη διστάζει, όμως στιγμιαία αδιάζει το μυαλό της και υπακούει. Ότι μου πει η Μαργαρίτα. Η υπάλληλος την οδηγεί σε ένα κρεβάτι και έτσι όπως την ξαπλώνει, αρχίζει να πιέζει το δέρμα της. Τις ρόγες, την κλειτορίδα, της ανοίγει το στόμα και παρατηρεί την γλώσσα της. Της τρίβει του λοβούς των αφτιών και στο ενδιάμεσο ανταλλάσσει σχόλια με την Μαργαρίτα η οποία προφανώς επιδοκιμάζει. Όταν η υπάλληλος απευθύνει την λόγο στην Φρύνη, το μόνο που έχει να της πει είναι πως "θα πονέσεις. Κάνε υπομονή". Η Μαργαρίτα την πιέζει απαλά στον ώμο και η Φρύνη αρκείται σε αυτό. Η υπάλληλος βγαίνει οριακά έξω απ'το οπτικό πεδιό της και ανοιγοκλείνει συρτάρια. Η Μαργαρίτα που με τα μάτια παρακολουθεί την ύπαλληλο, στρέφει το βλέμμα της προς την νεα εραστή της και χαμογελώντας, μεταφέρει το χέρι απ'τον ώμο στο γυμνό αιδοίο. Στο χάιδεμα αυτό η Φρύνη νιώθει το απογυμνομένο της δέρμα να ανατριχιάζει και ασυναίσθητα το πρόσωπο της γεμίζει με μια μικρή άβολη έκφραση ηδονής και βεβιασμένης συγκράτησης.
Η Μαργαρίτα που την παρακολουθεί προσχετικά και προφανώς απολαβάνει την ταλαιπωρία που βιώνει "το παιχνίδι της" χαμογελάει, σκύβει προς το μέτωπο της Φρύνης και βγάζοντας την γλώσσα της, γλύφει το δέρμα πάνω απ'το δεξί της μάτι.
Τώρα, μέχρι πριν κάποια ώρα εκεί ήταν το καλοσχηματισμένο φρύδι της, όμως η Μαργαρίτα της το είχε "περιποιηθεί" με το ξυραφάκι και η αίσθηση της υγρής γλώσσας πάνω σε αυτή την ολοκαίνουργια περιοχή εκτεθιμένης επιδερμίδας δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερες ανατριχίλες στην ξαπλωμένη κοπέλα. Μετά από όλα αυτά, είχε ήδη αρχίσει να δυσκολεύεται στο να συγκρατεί τις κινήσεις της. Και καθώς τα ξανθά μαλλιά χαϊδεύαν το πρόσωπο της, η Φρύνη ένιωσε ένα έντονο πόνο στο φρύδι και ξεφώνισε. "Μην σαστίζεις, μια δαγκωματιά ήταν. Έτσι για να σε προετοιμάζω για το piercing". Η Φρύνη χαλαρώνει την αναπνοή της και εκείνη την στιγμή ακούει την υπάλληλο να πλησιάζει από πίσω και την Μαργαρίτα να γυρίζει και να απομακρύνεται.
Η Φρύνη τώρα είναι ξαπλωμένη και η υπάλληλος την ψαχουλεύει εξεταστικά στο πρόσωπο. Άραγε τι βλέπει; Με το χέρι που φοράει πλαστικό γάντι, της περιστρέφει το κεφάλι προς τα δεξιά και αρχίζει να τρίβει τον λοβό του αυτιού με ένα νωπό βαμβάκι. Κάτι μεταλλικό σταθεροποιεί τον λοβό και όταν η υπάλληλος λέει "Ανάσα τώρα", ένας οξύς και αβάσταχτος πόνος διαπερνάει το αυτί της. Πριν προλάβει να πανικοβληθεί, ο πόνος έχει φύγει και τώρα νιώθει κάτι απροσδιόριστο στο μουδιασμένο της αυτί. Η αναπνοή της επιστρέφει στο φυσιολογικό. "Δεν είναι και τόσο τραγικό, παλεύεται", σκέφτεται. Αφού η υπάλληλος εξετάζει για λίγο το ίδιο αυτί, ξαναστηρίζει τον λοβό, την προειδοποιεί για τον πόνο λέγοντας "ανάσα" και ο μια δεύτερη σουβλιά διαπερνάει την περιοχή εκείνη. Απ'την αίσθηση η υπάλληλος φαίνεται πως βάζει κάτι μεταλλικό στην νέα τρύπα και το χέρι καθώς ψιλαφεί αποκαλύπτει πως και η άλλη τρύπα έχει ήδη κάτι μεταλλικό. Η υπάλληλος, χωρίς πολλά λόγια της γυρίζει το κεφάλι προς την άλλη μεριά και με αντίστοιχες κινήσεις, της περνάει ένα, δύο και συνεχίζει με ένα τρίτο σκουλαρίκι. Τώρα της ζητάει να γυρίσει μπρούμιτα.
Καθώς η Φρύνη σηκώνεται για να αλλάξει στάση, νιώθει μια αίσθηση, ένα νέο βάρος στα αυτιά της τα οποία τώρα νιώθει πως πρέπει να είναι και πρισμένα ανάμεσα σε όλα τ'άλλα. Στο βάθος η Μαργαρίτα φαίνεται αδιάφορα να διαβάζει ένα περιοδικό απ'αυτά που υπάρχουν στον χώρο αναμονής. Παραμελημένη η Φρύνη γυρίζει και ξαπλώνει με την πλάτη εκτεθιμένη προς την υπάλληλο. Τώρα η υπάλληλος με χέρι φαίνεται να παίζει με το σβέρκο της. Το σβέρκο! Μέσα στην γενική ένταση, είχε ξεχάσει πως το σβέρκο της τώρα ήταν εκτεθιμένο και ξυρισμένο ψηλά! Η υπάλληλος της οποία οι εκφράσεις στο πρόσωπο δεν ήταν ορατές έπαιξε λίγο ακόμα με το φρεσκοξυρισμένο αυχένα και αφού έπιασε ενα βαμβάκι, άρχισε να τον απολυμαίνει. Για άλλη μια φορά ενιώσε η Φρύνη το δέρμα να συμπιέζεται ανάμεσα σε δυο μεταλλικά εργαλεία και με την λέξη "αναπνοή" ένιωσε ένα διαπεραστικό πόνο να της πνίγει το κρανίο. Σκοτάδι.
Η Φρύνη ανοίγει τα μάτια της και τώρα μπροστά της είναι η Μαργαρίτα η οποία φαίνεται φοβισμένη. Καθώς ψελίζει "τι έγινε;" και πριν προλάβει να έρθει η μνήμη, η Μαργαρίτα φανερά ανακουφισμένη της χαϊδεύει στο μάγουλο. "Για μια στιγμή φοβήθηκα". Αυτό το χάδι. Και σιγά σιγά η Φρύνη αισθάνεται μια απροσδιόριστη αίσθηση καψίματος και ερεθισμού. Αρχίζει να θυμάται τις τρυπές και την τελευταία τρύπα στον αυχένα. "Οι τρύπες;" ρωτάει και πριν προλάβει να κουνηθεί για να εξερευνήσει, η Μαργαρίτα της σταματάει το χέρι και χαμογελαστά την αποτρέπει - Απολογητικά ξεκινάει να εξηγεί "Είπαμε να συνεχίσουμε την δουλειά όσο εσύ κοιμόσουν". Η Φρύνη νιώθει τρόμο, αλλά η Μαργαρίτα αμέσως την καθησυχάζει "είναι όλα εντάξει, όχι χέρι γιατί μολύνονται εύκολα. Όμως αν νιώθεις έτοιμη, μπορούμε να πάμε στον μεγάλο καθρέπτη να σε ξεναγήσω".
Η Φρύνη δεν νιώθει έτοιμη, όμως δεν μπορεί να μην μάθει τι της έκαναν. Με μια ξεπνοημένη προσπάθεια, προσπαθεί να σηκωθεί απ'τον πάγκο και η Μαργαρίτα την βοηθάει ώστε να σταθεί στα πόδια της. Καθώς πλησιάζουν τον καθρέπτη, η Ξανθιά κοπέλα μπαίνει πρώτα στο κάδρο και στα δεξιά της μπαίνει και η προσφάτως-μελαχροινή Φρύνη. Από μακριά οι δυο φιγούρες φαίνονται μαγικά ταιριαστές. Το απαλό της λευκό ολόγυμνο δέρμα, οι μικροί της ώμοι και πάνω τους τα χέρια της Ξανθιάς συντρόφου της να την κρατούν σφιχτά σας να την ντύνουν, ενώ τα ολόμαυρα πετσοκομμένα της μαλλιά να κάνουν ιδιαίτερη αντίθεση δίπλα στα συγκριτικά μακριά ξανθά της συντρόφου της! Και καθώς πλησιάζουν στον καθρέπτη και τα μάτια εστιάζουν, κάποιες λεπτομέρειες στο αχνό της πρόσωπο αρχίζουν να διαφαίνονται. Στο δεξί της αυτί, τρεις κρίκοι ενώ στο αριστερό μια λεπτή αλυσίδα κρέμεται περασμένη μέσα από δυο τρύπες. Στο αριστερό της φρύδι ένα καρφάκι εξέχει, ενώ στο κάτω χείλος ένα μικρό διαμαντάκι έχει τοποθετηθεί αριστερά. Το θέαμα δεν είναι καθόλου άσχημα και καθόλου υπερβολικό. Η Φρύνη χαίρεται και νιώθει ανακουφισμένη. Καθώς όπως είναι χαμογελαστή γυρνάει το κεφάλι της αριστερά και δεξία για να θαυμάσει τις "αλλαγές", νιώθει το τράβηγμα στον αυχένα και θυμάται! Η Μαργαρίτα καταλαβαίνει και της φέρνει ένα καθρεπτάκι ώστε να δει και πίσω.
Η Φρύνη δεν τα είχε δει ως τώρα. Ούτε καν το κούρεμα πως φαίνεται από πίσω. Και τώρα έβλεπε μπροστά της έναν λεπτό, ψηλό και ολόλευκο λαιμό, να κορδώνεται, ένα κοντοκουρεμένο αυχένα από μαύρο μαλλί το οποίο ξεκινάει αφύσικα ψηλά, αλλά όχι τόσο ώστε να μην αναρωτιέται μήπως είναι απλά η ιδέα της το "αφύσικα". Και 1-2 παλάμες πιο κάτω ένα μεταλλικό καρφί με δυο μεγάλες μπίλιες να διχοτομεί αυτό τον λεπτεπίλεπτο μακρύ λαιμό. Η Μαργαρίτα, πλησιάζει τον όμορφο αυχένα και με προσοχή να μην ζορίσει την προσθήκη, το κουνάει απαλά με την γλώσσα και με απαλά φιλιά ανεβαίνει προς τα πάνω. Η Φρύνη που δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυτή την αίσθηση λυγίζει το κεφάλι της προς τα δεξιά σαν να προσπαθεί με τα ανύπαρκτα μαλλιά της να καλύψει την εκτεθιμένη περιοχή. Λες και θα γινόταν! Εξίσου αντανακλαστικά, περνάει τα δυο χέρια της γύρω απ'το στήθος της σαν να κρυώνει και ενώ το κεφάλι της προσπαθεί να προστευτεί απ'τα χείλη της Ξανθιάς περιπαίχτρας που τώρα έχουν βαλθεί να παίζουν με τη κοντοξυρισμένη οριογραμμή των μαλλιών, τα χέρια της εντοπίζουν μια καινούργια δροσερή αίσθηση στις ρόγες: Δυο μεταλλικοί κρίκοι. Στην Φρύνη δεν αρέσει καθόλου αυτό και τώρα γίνεται απότομη και αυτό η Μαργαρίτα το καταλαβαίνει.
Όμως η Μαργαρίτα δεν φαίνεται απολογητική. Την πιάνει σφιχτά απ'τα κοντά μαλλιά και της κατεβάζει τα χέρια τα οποία νιώθουν αδύναμα και απο κοντά με αυστηρό τόνο της ψελίζει στο αυτί: "Δεν έχεις επιλογή. Και δεν είναι μόνο αυτά που σου έχω ετοιμάσει. Θαύμασε για αρχή την υπέροχη αλυσίδα στην κλειτορίδα και τις μπίλιες στα αριστερά της μικρής σου λεκάνης. Σου το είπα και πιο πριν, είσαι το παιχνίδι μου, και στο υπόσχομαι, θα υπάρξουν και άλλα. Πολλά ακόμα. Για αρχή την επόμενη Τετάρτη σου έχω κλείσει ραντεβού για τα πρώτα σου τατουάζ". Η Φρύνη που αρχίζει να κατανοεί την θέση της, μόναχα να δακρύσει για αυτό που της συνέβη μπορεί. Το σώμα της ήδη ανεπανόρθωτα και ολοφάνερα γεμάτο μεταλλικά κουμπιά και σύντομα όπως φαίνεται θα πρέπει να μάθει να ζεί και με μελάνι.
Η Μαργαρίτα χωρίς δεύτερη ματιά και ούτε ίχνος λύπησης, απομακρύνεται και για τις επόμενες στιγμές η Φρύνη μένει μόνη της αντιμέτωπη με αυτή την αποκρουστικά αφύσικη και επιτηδευμένη, αλλά άκρως ερωτική, κούκλα που την κοιτάει μέσα απ'τον καθρέπτη. Όταν η Μαργαρίτα επιστρέφει, κρατάει στο χέρι της κάποιες σακκούλες απ'τα ψώνια που νωρίτερα η Φρύνη είχε αγοράσει ενώ μερικές απ'αυτές είναι άγνωστες.
"Εδω, φορεσε αυτά για την πρώτη σου έξοδο-θα σε βγάλω βόλτα. Τα διάλεξα εγώ". Η Φρύνη αμίλητη απλώνει το χέρι για να πάρει τα ρούχα και χωρίς να μπορέσει να κρατήσει μούτρα στην Ξανθιά γυναίκα που της μεταμόρφωσε τον κόσμο, διστακτικά ξεστόμισε "ότι πεις".
Έψαξε ξανά και ξανά τις σακκούλες αλλά δεν βρήκε εσώρουχο. Μονάχα ένα ζευγάρι πολύχρωμες κάλτσες που έφταναν μέχρι πάνω απ'το γόνατο, μια κοντή σκοτσέζικη φούστα και ένα διχτυοτό θεόστενο μπλουζάκι. Πανύψηλες γόβες που η ίδια είχε αγοράσει νωρίτερα και ένα δερμάτινο λουράκι μαζί με κάτι αλυσίδες που πραφανώς ήταν για τον λαιμό. Και αυτά, ήταν τα μόνα πράγματα που έπεσαν απ'τις σακκούλες. Η Φρύνη ήξερε πως η Μαργαρίτα το είχε σχεδιάσει έτσι και προφανώς δεν θα είχε κάποια θετική κατάληξη να το σχολιάσει. Φόρεσε τις κάλτσες, έβαλε την φούστα πάνω απ'τα ολόγυμνα της κάτω όργανα και το διχτυωτό μπλουζάκι το οποίο πίεζε τις ρόγες. Με λίγη προσπάθεια πέρα απ'το σχήμα που καθαρά διαγραφόταν απο μέσα θα μπορούσε κανείς να διακρίνει και τους κρίκους. "Τι τέλεια!"" σκέφτηκε και ντράπηκε. Φόρεσε τις γόβες και αφού έδεσε το σφιχτό λουράκι στο λαιμό και κρέμασε τις αλυσίδες γύρω του κοιτάχθηκε για άλλη μια φορά στον καθρέπτη. Η φούστα ήταν επικίνδυνα κοντή. Αρκεί να προσπαθούσε να καθήσει και όποιος τυχερός βρίσκεται απέναντι της θα απολάμβανε την θέα απ'το φρσκοξυρισμένο και τροποιημένο της κοκκινοπό αιδοίο. Το στήθος της ήταν φανερό στην φαντασία του καθενός και το πρόσωπο της φαινόταν άγριο, ξένο αλλά και βαθιά ερωτικό.
Σιγά σιγά η αναπνοή της βρήκε έναν χαλαρό ρυθμό, γιατί η Φρύνη σιγά σιγά άρχισε να συνειδητοποιεί πως πίσω απ'την νέα της ταυτότητα, θα μπορούσε να κρυφτεί για πάντα. Και κάτι μέσα της της έλεγε πως η αφέντρα της, όσο και να την εξέθετε και να την ντρόπιαζε, στο τέλος της ημέρας θα την είχε μόνο για τον εαυτό της.
Αυτό το κοντοκουρεμένο pank μωρό, με τα έντονα μάτια και τα ερεθιστικά piercings, με αυτό το πρόστυχο σώμα που ελάχιστα έγινε η όποια προσπάθεια να καλυφθεί - αυτό το δίχως ενοχές κενό βλέμμα που δεν μπορεί να χωρέσει τίποτα, από εδώ και πέρα θα έλαμπε σαν την πιο φωτεινή λατέρνα δίπλα στην Ξανθιά της ιδιοκτήτρια. Και με αυτή την σκέψη η Φρύνη αποφάσισε πως απο την στιγμή εκείνη, ο ερωτισμός της θα έλαμπε τόσο δυνατά και απροκάλυπτα, που κανείς δεν θα έδινε σημασία σε αυτήν καθεαυτήν, παρα μονάχα, όλοι θα έστρεφαν το βλέμμα τους σε εκείνη την άπονη ξανθιά παρουσία που περήφανα θα βημάτιζε δίπλα της.
Αφού έγειρε πίσω και η καρέκλα έτριξε στο βάρος του, ξεφυσώντας μίλησε.
"Μάλιστα. Που είχαμε μείνει;"
Ο Στέλιος ο οποίος είχε ήδη πάρει ότι τον ενδιέφερε απ'την γνωμάτευση του γιατρού πριν τους διακόψει η όμορφη κοπέλα καθόταν εκεί μόνο για τα τυπικά. Μια ερώτηση "που είχαμε μείνει", άρχιζε μια ακόμα περιττή κουβέντα την οποία δεν θα ήθελε. Το μυαλό του είχε ήδη ακολουθήσει έξω από το γραφείο την όμορφη βοηθό. Αλήθεια, είναι παντρεμένος η γιατρός; Και αν ναι, η γυναίκα του πως διαχειρίζεται τον ανταγωνισμό;
Πριν προλάβει να πλατιάσει ακόμα περισσότερο, ο γιατρός τον επανέφερε στην πραγματικότητα.
"Α ναι, λέγαμε λοιπόν πως δεν υπάρχει κάτι το ανησυχητικό με την τριχόπτωση σας, ή μάλλον καλύτερα, δεν υπάρχει κάποιο παθολογικό αίτιο. Είναι καθαρά άγχος".
Ο Στέλιος, που ένα πρωινό της προηγούμενης βδομάδας ξύπνησε και διαπίστωσε πως μια ζώνη μεγάλη σαν κουμπί παλτού είχε φύγει από το κάτω μέρος του μουσιού του, είχε θορυβηθεί και ας ήταν λίγο στα όρια του αστείου αυτό που συνέβαινε. Θα υποψιαζόταν πως το βράδυ κάποιος του έκανε φάρσα, μόνο που εδώ και 12 μέρες κοιμόταν μόνος στο σπίτι. Η τελευταία κοπέλα την οποία είχε καταφέρει να τον ερωτευτεί, είχε ήδη φύγει. Και τον μισούσε.
Την ίδια μέρα πήγε στο γραφείο του έχοντας -ύστερα απο χρόνια- ξυρίσει για πρώτη φορά όλο του το μούσι σε μια προσπάθεια να συγκαλύψει το κενό. Τις επόμενες μέρες όμως, παρόμοια άτριχα σημεία εμφανίσθηκαν σε άλλα σημεία του σώματος του. Στην αρχή στο στήθος, στις γάμπες, στα χέρια και μέχρι το τέλος της εβδομάδας από τον λαιμό και κάτω είχε ήδη ελάχιστες τρίχες. Στην αρχή το θέαμα ήταν λίγο αντιαισθητικό, αφού ήταν σαν μπαλωμένος αρκούδος, όμως καθώς οι τρίχες εγκατέλειπαν σιγά σιγά το σώμα του, άρχισε να διασκεδάζει την ιδέα του άτριχου άντρα, άλλωστε πόσες και πόσες κοπέλες δεν του είχαν ζητήσει να ξυρίσει το δασύτριχο του στήθος στο παρελθόν; Παρ'όλα αυτά, τα πράγματα δεν συμβαίνουν απο μόνα τους, και φοβούμενος πως κάποια αιτία είναι πίσω απ'αυτά, έκλεισε ραντεβού με τον γιατρό του.
Και τώρα ο γιατρός του, τον καθησύχαζε πως φταίει το άγχος για όλα. Ποίο άγχος;
Αφού πλήρωσε, επέστρεψε σπίτι του έχοντας αποπειραθεί -ανεπιτυχώς- να πάρει το τηλέφωνο της γραμματέως. Πέταξε τις εξετάσεις πάνω στον καναπέ και άνοιξε το ψυγείο για να βγάλει από μέσα το μπουκάλι με το κρύο νερό, όμως μιας και κανείς δεν το γέμισε, το μπουκάλι ήταν άδειο. Όπως το έβγαλε, το ξανάβαλε μέσα και κατευθύνθηκε προς το μπάνιο για να αδειάσει την κύστη του.
Στον καθρέπτη έπιασε την όψη του η οποία τον σάστισε για άλλη μια φορά. Απ'όταν ξύρισε το μούσι, δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του και όσο και αν τον κοιτάει, δεν λέει να τον συνηθίσει. Το δέρμα του πιο νέο από ποτέ, θα έλεγε κανείς πως έχασε μια 20ετία με αυτό το ξύρισμα! Αλλά δεν είναι αυτό μόνο. Έχει χάσει και λίγο από τον ανδρισμό του. "Για αυτό ίσως φταίει και η γούνα την οποία έχασα" σκέφτεται και κατευθύνεται προς τον μονόζυγο πάνω από την είσοδο της τουαλέτας. Φαίνεται όμως πως δεν γυμνάζεται αρκετά τελευταία γιατί και οι μύες του έχουν χάσει ελαφρώς το καλό τους σχήμα. Εκνευρισμένος κάνει μερικές έλξεις και συνεχίζει με λίγες κάμψεις ώσπου σωριάζεται στο πάτωμα καταϊδρωμένος και με κομμένη ανάσα. Φαίνεται πως πρέπει να αρχίσει ξανά το γυμναστήριο γιατί είναι στα αλήθεια σε κακή φόρμα.
Το βράδυ τον βρίσκει μπροστά στην τηλεόραση με λίγα κομμάτια πίτσας για δείπνο, τα οποία είχε στο ψυγείο απ'την τελευταία εκείνη συνάντηση με τα φιλαράκια. Όταν τελικά πηγαίνει στο κρεβάτι, το μόνο που τον απασχολεί είναι πως εχει πολύ καιρό να ξεδώσει και το κάτω κεφάλι έχει αρχίσει ήδη να παραπονιέται. Στο κρεβάτι μετά την αρχική δυσκολία να αποκοιμηθεί, κατεβάζει το χέρι του μέσα απ'το μποξεράκι του και αρχίζει να τραβάει μαλακία. Τελικά αποκοιμιέται έτσι, με το χέρι ανάμεσα στα σκέλη του και χωρίς να έχει τελειώσει. Δεν αργεί όμως να ξαναξυπνήσει.
Νιώθει το χέρι του υγρό και ανοίγει τα μάτια του. Είναι νύχτα για τα καλά αφού ακόμα και η γριά κουκουβάγια που μένει απέναντι έχει σβήσει τα φώτα του διαμερίσματος της και έχει πάει για ύπνο. Τώρα το μοναδικό φως στο δωμάτιο του, είναι το αχνό από τις λάμπες του δρόμου και αυτό του φορτιστή του κινητού του που δείχνει πως η φόρτιση έχει ολοκληρωθεί.
"Πως αποκοιμήθηκα την ώρα που τραβούσα μαλακία;" σκέφτηκε. Το χέρι του είχε γεμίσει υγρά, απόδειξη πως τελικά ότι άρχισε αυτός το αποτελείωσε μια ονείρωξη όμως ήταν πολύ κουρασμένος για να πάει να πλυθεί -και άλλωστε δεν τον πολυένοιαζε κιόλας- και γυρίζοντας στο πλευρό συνέχισε τον ύπνο του. Την επόμενη φορά που ξύπνησε το ίδιο βράδυ έσταζε από ιδρώτα και το μυαλό του ήταν έτοιμο να σπάσει. Τι ονειρευόταν δεν θυμόταν, όμως δεν ήταν καν σίγουρος πως το όνειρο τελείωσε. Στριφογύρισε μερικές φορές στο κρεβάτι, το πέος του σε σκληρή στύση τόσο που ένιωθε το παλαμάρι να τον βαραίνει. Χωρίς να ανοίξει τα μάτια, ξανάπιασε σφιχτά το εργαλείο του άρχισε να το παίζει κουλουριασμένος. Ήταν πολύ κουρασμένος και το μυαλό του είχε πάει να τιναχθεί απ'την ερωτική επιθυμία. "Ίσως μια πετυχημένη μαλακία σήμερα το βράδυ και να καταφέρω να αποκοιμηθώ; Αύριο το πρωί πρέπει να είμαι στο γραφείο". Καθώς κουλουριασμένος έπαιζε το σε στύση πέος του, ένιωθε την σκληρή του βάση μέσα στο σώμα του και για μια στιγμή το σκέφτηκε σαν ένα τεράστιο δέντρο με βαθιές ρίζες, σκέψη την οποία δεν ολοκλήρωσε, αλλά την παρέλαβε το υποσυνείδητο του και την μετέτρεψε σε ένα πολύ ζωντανό όνειρο, με φυλλωσιές δέντρων και ποταμάκια που τρέχουν.
Όταν ξύπνησε για τρίτη φορά, το πέος του ένιωθε ακόμα πιο σκληρό και ογκώδες και η αίσθηση πως ήταν ένα ξένο σώμα ανάμεσα στους γοφούς του δεν τον άφησε να ξαναεπιστρέψει στο όνειρο του. Χωρίς πολύ σκέψη, πέταξε το σεντόνι από πάνω του, και σύρθηκε προς το μπάνιο. Αφού ξαπλωτός δεν μπορεί να τραβήξει μαλακία, αποφάσισε να το κάνει στην τουαλέτα.
Μέσα στην θολούρα του ύπνου κοντοστάθηκε πάνω από την τουαλέτα, άνοιξε τα πόδια του και έπιασε το πέος του με τα δυο χέρια. Το κράτησε σφιχτά, και πίεσε προς τα μέσα και καθώς έσπρωχνε απολάμβανε ιδιαίτερα την συμπαγή αίσθηση ανάμεσα στα σκέλη του. Αργά, άρχισε να κουνάει και τα δυο χέρια μπρος πίσω απολαμβάνοντας κάθε κίνηση προς τα πίσω ιδιαίτερα. Μετά από λίγη ώρα βρήκε έναν ρυθμό που τον ικανοποιούσε και μέσα στα επόμενα 2 λεπτά τελείωσε μέσα σε μια εκσταση την οποία καιρό δεν είχε νιώσει.
Μηχανικά έκανε να στραγγίξει το κεφάλι όταν ανακάλυψε πως δεν είχε τίποτα υγρό εκεί πάνω. Αντιθέτως, οι τρίχες γύρω απ'τα αρχίδια του είχαν γεμίσει με υγρά και τώρα μισοζαλισμένος άναψε το φως να δει τι τρέχει. Στο αχνό φως του μπάνιου το οποίο δεν είχε ζεσταθεί ακόμα, κάτι παράξενο έβλεπε όμως το μυαλό του δεν μπορούσε να καταλάβει ακριβώς τι είναι. Το πεός του το ένιωθε σαν ξένο και η αίσθηση πως έχει κάτι ξένο μέσα στο σώμα του αυτή την στιγμή τον είχε πανικοβάλει πέρα για πέρα. Σε μια αντανακλαστική κίνηση, το έπιασε και άρχισε να το τραβάει. Αντί για πόνο και αντίσταση όμως, καθώς το τραβούσε, αυτό κυλούσε στα υγρά που είχαν βγεί απ'τον αυνανισμό και έβγαινε μαζί με τα αρχίδια όλο και πιο έξω. Έντρομος, και σε κατάσταση σοκ, συνέχισε να τραβάει μη βλέποντας καλά στο ημισκόταδο, μέχρι που όλο το πέος του βρέθηκε στα χέρια του και επιτέλους η εσωτερική πίεση εξαφανίσθηκε.
Το πέος του, τα αρχίδια του, και μια τεράστια ρίζα σε μορφή συμμετρικού πέους, βγήκαν μέσα από το σώμα του και αυτός δεν ένιωσε τίποτα! Ξαφνικά ένιωσε πως θέλει να ξεράσει, όμως η σκέψη πως τα χέρια του είναι κατειλημμένα με ένα δικέφαλο πέος, το δικό του πέος, τον έκαναν να το πετάξει μεμιάς κάτω και αμέσως μετά ξέρασε και χάνοντας τις αισθήσεις του σωριάστηκε στο πάτωμα.
Όταν συνήλθε δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει τι συνέβη. Το μυαλό του ήταν θολό και το μόνο που καταλάβαινε ήταν πως ήταν ξαπλωμένος σε ένα μέρος που δεν θα έπρεπε. Κρύο πάτωμα. Σιγά σιγά συνειδητοποιεί πως το φως που του θαμπώνει τα μάτια είναι η λάμπα του μπάνιου και πάνω από το πρόσωπο του ορθώνεται η τουαλέτα σαν πύργος. Απλώνει τα χέρια να πιαστεί και να σηκωθεί όμως τα χέρια του νιώθουν αδύναμα. Γυρίζει όλο του το σώμα και με δύναμη στηριγμένος πάνω στην λεκάνη της τουαλέτας καταφέρνει να σταθεί στα γόνατα του. Για πρώτη φορά έρχεται στο μυαλό του πως το βράδυ ήρθε στο μπάνιο και κάτι ήταν που τον σοκάρισε. Δεν θυμάται όμως τι ήταν αυτό. Με λίγη προσπάθεια ακόμα καταφέρνει να σηκωθεί και να καθίσει πάνω στην τουαλέτα.
Κάθεται σκυμμένος και με μισόκλειστα μάτια όταν ξαφνικά στην μνήμη του έρχεται το χθεσινό σοκ! Το πέος του! Πανικοβάλλεται, ανοίγει τα πόδια του όπως κάθεται και έντρομος για δεύτερη φορά αντικρίζει πως κάτι λείπει ανάμεσα στα σκέλη του! Το μυαλό του του υπενθυμίζει να παίρνει βαθιές ανάσες, δεν πρέπει να λιποθυμήσει και μέσα στην υπερένταση της στιγμής διαπιστώνει κάτι ακόμα: Το στήθος του έχει μεγαλώσει κάπως. Αρκετά. Σε κατάσταση σοκ με τα χέρια του πιάνει το στήθος και τα μάτια του ψάχνουν το δωμάτιο για να βρουν το κομμάτι που έχασε, αλλά τίποτα.
Οι αναπνοές αρχίζουν να δουλεύουν. Συνειδητοποιεί πως για αρχή δεν πονάει, ούτε υπάρχει κάποια αιμορραγία. Με τα χέρια ψηλαφεί το σώμα του να δει τι άλλο έχει συμβεί. Όταν διαπιστώνει πως τα χέρια του έχουν και αυτά αλλάξει, έχουν γίνει κάπως πιο μικρά και λεπτά, και επιπρόσθετα πως το στήθος και τα μπράτσα του έχουν χαθεί τελείως, με μια ανάσα σηκώνεται όρθιος και στηριζόμενος πάει προς τον καθρέπτη.
Η θέα τον σαστίζει. Ποια είναι η κοπέλα στην τουαλέτα μου; Στιγμές αργότερα, μη μπορώντας να βρει λογική εξήγηση, αρχίζει να αντιλαμβάνεται πως η κοπέλα που τον κοιτάει πίσω στον καθρέπτη ακολουθεί τις κινήσεις του. Πιάνει το στήθος του, κλείνει τα σκέλη του και διαπιστώσει πως υπάρχει μια λεπτεπίλεπτη κοπέλα στον καθρέπτη του, που τον μιμείται. Κοιτάζει για άλλη μια φορά στο στήθος, το πιάνει και αισθάνεται οικείο. Κοιτάζει ανάμεσα στα σκέλη του και ανακαλύπτει πως υπάρχει ένα αιδοίο. Είναι αδιαμφισβήτητο! Η γυναίκα στον καθρέπτη, η γυναίκα που τώρα αγγίζει, είναι ο ίδιος.
Για άλλη μια φορά οι σκέψεις κλιμακώνονται σαν αλυσιδωτή αντίδραση και το μυαλό του αρχίζει να σβήνει. Τελευταίο πράγμα που νιώθει είναι να σωριάζεται κάτω. Ακούει ένα ντούπ, νιώθει έναν πόνο στο κεφάλι και ακούει μια λεπτή γυναικεία κραυγή να ξεφεύγει απ'τα χείλη του. Σκοτάδι.
Άγνωστο πόσες ώρες περάσαν στο σκοτάδι, όμως τώρα σιγά σιγά ένας ήχος αρχίζει να έρχεται από μακριά. Καμπάνες. Καθώς οι καμπάνες δυναμώνουν ο ήχος αρχίζει να γίνεται όλο και πιο ξερός ως την στιγμή που το μυαλού του πιάνει κάτι γνώριμο. Το τηλέφωνο. Δεν κάνει κίνηση καμία όμως. Αργά αργά ανοίγει τα μάτια και αναπνέοντας κάθεται εκεί που βρίσκεται. Κάτι σαν να λέει πως δεν πρέπει να κάνει απότομες κινήσεις μέχρι να θυμηθεί, να θυμηθεί. Νιώθει γαλήνια και μια σιγουριά πως όλα θα πάνε καλά. Το μυαλό δεν κάνει τρελούς συνειρμούς. Αρκείται στο να εξερευνεί τον χώρο μέσα από τα μάτια. Αισθάνεται το πάτωμα και του φαίνεται γνώριμη αίσθηση. Η μνήμη δεν είναι εκεί όμως δεν υπάρχει βιασύνη. Θα έρθει. Το τηλέφωνο σταματάει και τώρα το μόνο πράγμα που ακούγεται είναι το καζανάκι που τρέχει. Στο βάθος το βουητό του ψυγείου. "Που είμαι;" αναρωτιέται. Σπρώχνοντας το πάτωμα με τα δυο χέρια σηκώνεται σιγά σιγά. Πιάνεται στον νιπτήρα και καθώς ανυψώνεται μπροστά απ'τον καθρέπτη αποκαλύπτεται μια κοπέλα. "Ποιά είναι αυτή; Απο πού την ξέρω;" σκέφτεται και καθώς η σκέψη καθαρίζει η ανάμνηση επιστρέφει. "Εγώ" απαντάει. Ο αυχένας της πονάει και αντανακλαστικά με το χέρι πιάνει πίσω απ'το κεφάλι για να τρίψει. Τα χέρια ασυναίσθητα χωρίζουν τα μακριά μαλλιά και εισχωρούν ανάμεσα τους για να φτάσουν στο δέρμα. "Τι χτύπημα και αυτό" σκέφτεται καθώς κάνει μασάζ. Κοιτάζοντας στον καθρέπτη την γυμνή της φιγούρα ψάχνει τώρα για άλλα σημεία που έχει χτυπήσει. Στον δεξί ώμο βρίσκει μια μελανιά, στον αριστερό γλουτό της έχει σκιστεί λίγο το δέρμα και τα γόνατα της είναι γεμάτα γρατζουνιές. Όμως δεν βλέπει κάτι άλλο πιο ανησυχητικό. Με τα δυο χέρια της τώρα αρχίζει να ψαχουλεύει το σώμα της για σημεία που πονάνε όμως εκτός από τον αυχένα της δεν φαίνεται να χτύπησε κάτι άλλο. Προσεχτικά κατευθύνεται έξω από το μπάνιο στο διπλανό δωμάτιο. "Το σαλόνι μου;" αναρωτιέται και αμέσως έρχεται η επιβεβαίωση. Ανάβει το φως (η θέση του διακόπτη της έρχεται φυσικά στην μνήμη) και βλέπει την ακαταστασία. "Μόλις συνέλθω εντελώς θα κάνω κάτι για αυτό το αχούρι. Τώρα όμως χρειάζομαι λίγο νερό." Μηχανικά πηγαίνει στην κουζίνα και βγάζοντας από το ντουλάπι ένα ποτήρι, το γεμίζει νερό και το πίνει. Η σκέψη της είναι γεμάτη θολούρα όμως ήδη θυμάται περισσότερα και είναι σίγουρη πως αν κάτσει λίγο θα επανέλθουν όλα. Τραβάει μια καρέκλα και κάθεται. Κάτι αρχίζει να ξεπροβάλει σιγά σιγά στο μυαλό της: "Στέλιος"! Και μαζί με το όνομα μια θλίψη στην καρδιά. Η απώλεια και η απομάκρυνση. Ένας πόνος βαθύς. Ναι, θέλει να ξεχάσει. Προσπάθησε να ξεχάσει, όμως τώρα θυμάται. Χώρισε με τον Στέλιο. Ο Στέλιος έφυγε απ' το σπίτι της και τώρα έχει ξεμείνει μόνη της σε αυτό το μέρος. Η οικογένεια της είναι μακριά και ο Στέλιος ο μόνος άνθρωπος που την έδενε στον τόπο αυτό. Σκέφτεται να ανοίξει την πόρτα και να φύγει και αυτή απ'την κοινή τους στέγη, όμως την στιγμή εκείνη, ξυπνάει ένα πείσμα μέσα της. Ανοίγει τις ντουλάπες και αρχίζει να πετάει τα ρούχα του Στέλιου. Στα συρτάρια εντοπίζει άχρηστα αναμνηστικά τα οποία με χαρά πετάει στις σακούλες σκουπιδιών. Χωμένα σε συρτάρια καταφέρνει να βρει τα λίγα δικά της εσώρουχα και ένα ανοιχτόχρωμο παλιό φορέμα. Φοράει το εσώρουχο, ο στηθόδεσμος είναι λίγο χαλαρός και το φόρεμα σίγουρα δεν της αρέσει, αλλά αυτά έχει αυτά θα βάλει τώρα. Ανοίγει την πόρτα με τις σακκούλες στα χέρια και διασχίζοντας τον κήπο τις πετάει μέσα στους μεγάλους κάδους. Τώρα νιώθει λίγο καλύτερα. Η μνήμη της είναι πιο καθαρή και η θλίψη εκείνη έχει μαλακώσει. Φαίνεται πως έπρεπε να πετάξει τα πράγματα για να αποδεχθεί και η ίδια πως ο Στέλιος έφυγε απ'την ζωή της. Τώρα το αεράκι φυσάει στο πρόσωπο της και ο ουρανός είναι γαλάζιος. Με μια βαθιά ανάσα, κάνει μια στροφή και επιστρέφει στο σπίτι. "11:00πμ η ώρα, νωρίς" σκέφτεται. Μελετάει τον εαυτό της στον μεγάλο καθρέπτη της εισόδου και αποφασίζει πως χρειάζεται αλλαγή η γκαρνταρόμπα της. Ανοίγει το σύνθετο στον διάδρομο και βγάζει από μέσα ένα μασούρι από χαρτονομίσματα. Βάζει τα αθλητικά παπούτσια που βρίσκει μπροστά της, ξεκρεμάει τα κλειδιά της μηχανής, και κλείνοντας την πόρτα πίσω της πηγαίνει προς αυτήν. Συνειδητοποιεί πως το φόρεμα δεν είναι πολύ βολικό για μηχανή. Το ανασηκώνει και κάθεται καλύτερα. "Προορισμός; Το εμπορικό" σκέφτεται και δίνει γκάζι.
Είναι πρωί και δεν υπάρχει πολύς κόσμος, οπότε νιώθει και πιο άνετα να περιφερθεί χαζεύοντας βιτρίνες. Το εμπορικό είναι γεμάτο με καταστήματα και η ντουλάπα της είναι άδεια "δεν θα φύγω από εδώ χωρίς ρούχα". Αφού κοιτάζει μερικές βιτρίνες, κάνει την μεγάλη κίνηση και μπαίνει στο πρώτο κατάστημα. Η συνέχεια έρχεται πολύ φυσικά. Μέσα σε λίγη ώρα έχει αγοράσει καινούργια εσώρουχα, φούστες, παντελόνια για όλες τις περιστάσεις, αμάνικα μπλουζάκια και ψηλοτάκουνα παπούτσια. Όμως η ανάγκη της για ανανέωση δεν έχει ακόμα κορεστεί. Απέναντι της ένα κομμωτήριο με μια φωτεινή επιγραφή της τραβάει την προσοχή. "Ώρα να βάλουμε πίσω τον παλιό μας εαυτό".
Καθώς ανοίγει την πόρτα, μια νεαρή κομμώτρια με κοντό ξανθό καρεδάκι, γαλανά μάτια και γεμάτα χείλη την καλωσορίζει. Ξαφνικά η καρδιά της χτυπάει δυνατά και νιώθει μια απρόσμενη διέγερση. Σαστίζει. Όταν το πρώτο κύμα υποχωρεί, βρίσκει τα λόγια της και χαμογελάει χαιρετώντας με την σειρά της. Στιγμιαία αποφασίζει πως μπορεί να το διασκεδάσει, και αν θέλει να φλερτάρει και με κοπέλα, δικαίωμα της είναι. Ο Στέλιος είναι πια παρελθόν.
Η κομμώτρια με μια ανάλαφρη κίνηση πλησιάζει και όλο γοητεία απλώνει το χέρι της και συστήνεται. "Με λένε Μαργαρίτα, είμαι η πρωινή στο κομμωτήριο. Πως θα μπορούσα να σε βοηθήσω;"
"Φρύνη, με λένε Φρύνη" θυμήθηκε. "Φρύνη" λέει μηχανικά καθώς απλώνει το χέρι της για να κλείσει την χειραψία. Δεν χρειάστηκε να σκεφτεί πάνω από μια στιγμή για να της έρθει το όνομα της. "Και ήρθα για μια δραστική αλλαγή" συμπληρώνει. Η Μαργαρίτα κλείνει το μάτι παιχνιδιάρικα και λέγοντας "έτσι φαίνεται" την παίρνει από το χέρι και την οδηγεί στο κάθισμα για να την λούσει. Η Φρύνη ακολουθεί υπάκουα και αφού κάθεται, η Μαργαρίτα της απλώνει μια ποδιά στους ώμους και πιάνοντας σταθερά το κεφάλι με τα μακριά καστανόξανθα μαλλιά, το φέρνει και το ακουμπάει απλά πίσω. Με την κίνηση αυτή η Φρύνη χαλαρώνει και αντανακλαστικά κλείνει τα μάτια της. Η Μαργαρίτα αρχίζει να βρέχει το κεφάλι και με προσεχτικές κινήσεις απλώνει το σαμπουάν σε όλο το μήκος των μαλλιών. Η Φρύνη είναι σε ένα όνειρο. Το μασάζ στο κεφάλι της είναι υπέροχο και μετά το χτύπημα στην τουαλέτα δυο μαγικά χέρια στο πονεμένο αυτό κρανίο είναι ότι πρέπει. Το άγγιγμα της Μαργαρίτας της φαίνεται άκρως ερωτικό και χωρίς να μπορεί να κρατηθεί της λέει: "Είσαι υπέροχη". Η Μαργαρίτα ξέροντας να διαχειρισθεί το φλερτάρισμα είτε είναι από άντρα είτε από γυναίκα, την ευχαριστεί ευγενικά και συμπληρώνει "Τα μαλλιά σου είναι πανέμορφα" και μετά από λίγες στιγμές συμπληρώνει " έχεις κάτι συγκεκριμένο που θα ήθελες να δοκιμάσουμε;"
Η Φρύνη δεν το είχε σκεφτεί νωρίτερα καθόλου, όμως σίγουρα θέλει να σβήσει από πάνω της ολοκληρωτικά την προηγούμενη φάση που έζησε και αυτό σημαίνει πως τα μακριά μαλλιά πρέπει να φύγουν εδώ και τώρα.
"Σκεφτόμουν κάτι κοντό, κάτι δυναμικό. Μ'αρέσει και το χρώμα των μαλλιών σου. Πιστεύεις πως θα μου πήγαινε κάτι παρόμοιο;". Η Μαργαρίτα που έχει ήδη αρχίσει να ξεπλένει τα μαλλιά, ρίχνει μια ματιά στις δυο τόσο διαφορετικές κοπέλες μέσα απ'τον καθρέπτη και αφού σκέφτεται για λίγα δευτερόλεπτα της λέει: "Αν με ρωτάς προσωπικά, με το δέρμα που έχεις θα με κέντριζε να δω ένα σκούρο χρώμα. Μαύρο". Η Φρύνη για μια στιγμή είναι σκεπτική, όμως η ιδέα την ιντριγκάρει. Δεν είναι διατεθειμένη να χαλάσει χατήρι στην όμορφη κομμώτρια άλλωστε. "Σε εμπιστεύομαι" απαντάει πονηρά. Η Μαργαρίτα γελάει επιδέξια και αφαιρώντας το μανδύα και τοποθετώντας μια πετσέτα στο κεφάλι, της ζητάει να την ακολουθήσει. "Στην καρέκλα λοιπόν".
Με την Φρύνη καθισμένη στην καρέκλα μπροστά απ'τον καθρέπτη, η Μαργαρίτα φέρνει μια δεύτερη ποδιά και αφού την τοποθετεί και έχει απομακρύνει την πετσέτα απ'το κεφάλι, αρχίζει και χτενίζει τα βρεγμένα ίσα μαλλιά. Η Φρύνη κοιτάζει στον καθρέπτη τη ανοιχτόχρωμη κόμη της που βρεγμένη έτσι όπως είναι να φτάνει έως την μέση της πλάτη της και στην θέα δεν νιώθει την παραμικρή ενοχή για αυτό που πρόκειται να συμβεί. Όταν η Μαργαρίτα την ρωτάει "με εμπιστεύεσαι ακόμα;" η Φρύνη απαντάει με ένα ξεκάθαρο και απελευθερωτικό "Είμαι όλη δική σου" και η Μαργαρίτα δεν αργεί να μπει στο νόημα. "Τότε θα γυρίσω την καρέκλα μακριά απ' τον καθρέπτη".
Η Φρύνη έχοντας μπει πια στον μαγικό χορό αυτόν, γνέφει καταφατικά και η Μαργαρίτα περιστρέφει την καρέκλα προς την μεριά του κενού τοίχου. Από πίσω της, η Μαργαρίτα αφού ανοίγει μερικά συρτάρια πλησιάζει και αρχίζει να χτενίζει το όμορφο κεφάλι. Με μια χτένα χωρίζει τα μαλλιά της λίγο πάνω από τα αυτιά και με τσιμπιδάκια τα σηκώνει και τα στηρίζει πάνω απ'το κεφάλι. Με την χτένα στρώνει τα μαλλιά που περισσεύουν ελεύθερα και με τα δάχτυλα τα πιάνει σε ένα ύψος κάτω απ'την σιαγόνα η οποία τώρα χαλαρή και μισάνοιχτη εκπνέει ρυθμικά γεμάτη απολαυστική αγωνία. "Τι λές; Να ξεκινήσουμε εδώ;" ρωτάει, και η Φρύνη μαγεμένη απ'το όλο σκηνικό απλά ξεφυσάει ένα "ναι", που η Μαργαρίτα πιάνει στον αέρα. Με τα χέρια, της κατευθύνει το κεφάλι να γείρει προς τα αριστερά.
Η Φρύνη νιώθει το ψαλίδι να αντικαθιστά τα δάχτυλα πάνω στον λαιμό της και την στιγμή που η καρδιά της αρχίζει να ανεβάζει στροφές, σαν μέσα στο αυτί της ακούει τον μεταλλικό ήχο του ψαλιδιού που κλείνει και στο πέρασμα του τεμαχίζει τα μακριά της μαλλιά. Τούφες ολόκληρες κυλάνε, πρώτα στον δεξί ώμο και μετά στην αγκαλιά της και η Φρύνη τώρα παρακολουθεί το όμορφο της παρελθόν σωριασμένο και αποκομμένο πάνω στην ανοιχτόχρωμη ποδιά. Με μια συνεχή κίνηση, η Μαργαρίτα συνεχίζει να κόβει προς τα πίσω και τούφα μετά την τούφα νιώθει το ψαλίδι να κάνει τον δρόμο του προς τον αυχένα της. Όταν η λεπίδα αγγίζει το ευαίσθητο δέρμα κάτω απ'το κρανίο, η Φρύνη δεν μπορεί να μείνει ακίνητη. Ένα κύμα που ξεκινά απ'τους μηρούς της οι οποίοι τώρα ανοίγουν άθελα τους, διαπερνά το σώμα της και ξεχύνεται προς το κρανίο προκαλώντας μικροσπασμούς σε όλο του το πέρασμα. Η Μαργαρίτα προσεχτικά απομακρύνει για μια στιγμή το ψαλίδι και μόλις σιγουρευθεί πως μπορεί να συνεχίσει πάλι την δουλειά της, το ξαναπλησιάζει στον αυχένα ενω διορθωτικά με το ίδιο χέρι σπρώχνει το κεφάλι το οποίο έχει ήδη σηκωθεί έτσι ώστε να πέσει ξανά μπροστά.
Στην κίνηση αυτή η Φρύνη αισθάνεται την ελαφρότητα στο δεξί κομμάτι του προσώπου της, με τα μαλλιά να κινούνται ελεύθερα ώστε να πάρουν την θέση τους μπροστά και πάνω απ'το κενό. Σκυμμένη όπως είναι μπορεί να δει το μήκος των μαλλιών της: Την δεξιά κουρτίνα που σταματάει πρόωρα λίγο πιο κάτω απ'το στόμα, και την αριστερή που φτάνει χαμηλά, κάτω απ'το στήθος της.
Το ψαλίδι κλείνει για άλλη μια φορά και αυτή την στιγμή το νιώθει να κάνει επέλαση στο πίσω μέρος. Και καθώς το ψαλίδι αυτό κλείνει και ξανακλείνει η Φρύνη δεν μπορεί να βγάλει απ'το μυαλό της τον ξερό ήχο που κάνουν οι λεπίδες καθώς κόβουν τα μαλλιά της. Σταδιακά η Μαργαρίτα της μεταφέρει το κεφάλι προς τα δεξία, νιώθει τα μαλλιά της απελευθερωμένα για άλλη μια φορά να ακολουθούν της επιταγή της βαρύτητας προς τα δεξιά και καθώς ο ήχος αρχίζει να πλησιάζει προς τα αριστερό της αυτί, η Φρύνη συνειδητοποιεί πως ήδη νιώθει όπως δεν έχει νιώσει ποτέ ως τώρα. Η ανάσα της έχει ήδη πάρει μια ένταση και μέσα από το φόρεμα νιώθει το δέρμα της να έχει σφίξει και τους γοφούς της να παρακαλάνε για κάτι. Όταν το ψαλίδι προσπερνά και το αυτί, και η λεπίδα αρχίζει να ξεπροβάλει για πρώτη φορά στο οπτικό της πεδίο, η Φρύνη οριακά μπορεί να κρατηθεί ακίνητη και καθώς το ψαλίδι κλείνει πάνω στα τελευταία μακριά μαλλιά της ένας αναστεναγμός βγαίνει από τα μισόκλειστα χείλη.
Τώρα η Μαργαρίτα απομακρύνει το ψαλίδι και το ακουμπά πάνω στον πάγκο. Η Φρύνη ανακουφισμένη αναπνέει και για μια στιγμή κανείς δεν μιλάει. Όταν η καρδιά της αρχίζει να ηρεμεί η Φρύνη σηκώνει το χέρι της για να αφουγκραστεί το νέο μήκος και καθώς πάει να αγγίξει τα μαλλιά που της πλαισιώνουν το πρόσωπο, ένα χέρι την σταματά. "Όχι ακόμα", της ψιθυρίζει με μια απαλή φωνή μέσα στο αυτί η κομμώτρια της. Της τοποθετεί απαλά τα χέρια πάνω στις λαβές της καρέκλας και αφού την πιάνει απ'τους ώμους και την κρατάει ακίνητη εκεί, με τα δυο της χέρια αρχίζει χτενίζει το νέο της κεφάλι. Η Φρύνη αφήνεται στην βούληση της κομμώτριας και όταν η Μαργαρίτα απομακρύνεται για να ξαναεπιστρέψει, πρόθυμα ρίχνει το κεφάλι μπροστά ύστερα απ'την ήπια παρότρυνση αυτών των δυο υπέροχων χεριών που ακουμπούν πάνω της. "Ώρα για ένα βήμα παρακάτω" λέει πειραχτικά η Μαργαρίτα και για άλλη μια φορά νιώθει ένα ψαλίδι να εισχωρεί μέσα στα μαλλιά που κρύβουν τον λεπτό της λαιμό από πίσω.
Το ψαλίδι αρχίζει με γρήγορες κινήσεις να πετσοκόβει τα μαλλιά για άλλη μια φορά, μόνο που τώρα η Μαργαρίτα κινείται πάνω κάτω κόβοντας τυχαία εδώ και κει ανάμεσα στην βάση του κρανίου και την διαχωριστική γραμμή που ορίσαν στην αρχή πάνω απ'τα αυτιά. Σιγά σιγά η κινήσεις αρχίζουν να ξεφεύγουν και προς τα πλαϊνά και τώρα η Φρύνη καταλαβαίνει πολύ καλά πως το κούρεμα της δεν είναι ένα καρεδάκι όπως αρχικά υπέθεσε. Το ψαλίδι τώρα επιτίθεται και στα μαλλιά που καλύπτουν τα αυτιά και καθώς οι επιθέσεις πληθαίνουν, η Φρύνη ανακαλύπτει πως σιγά σιγά τα μαλλιά λιγοστεύουν και τα αυτιά της αρχίζουν να εκτίθενται στον αέρα. Τρίχες φεύγουν γύρω παντού, τρίχες ελεύθερες και όχι τούφες όπως στον πρώτο γύρω και καθώς η Μαργαρίτα κόβει, μετράει με τα δάχτυλα και ξανακόβει, η Φρύνη αισθάνεται το χέρι της Μαργαρίτας και το ψαλίδι μαζί όλο και πιο σφιχτά πάνω στο κρανίο της.
Τώρα το ψαλίδι σταματά και η κομμώτρια με τα δάχτυλα της παίζει το κεφάλι. Πιάνει τούφες και τις τραβά βλέποντας το μήκος, όμως το μήκος τους σε πολλά σημεία δεν αρκεί ούτε για να το κρατήσει ανάμεσα στα δάχτυλα της. Η Φρύνη θέλει απεγνωσμένα να αγγίξει το κοντοκουρεμένο της κεφάλι, όμως ξέρει πως η Μαργαρίτα δεν θα της το επιτρέψει. Τα χέρια της κομμώτριας πηγαίνουν προς τα πάνω και αρχίζουν να αφαιρούν τα τσιμπιδάκια ένα ένα. Τούφες τούφες αρχίζουν τα μακριά μαλλιά να επανέρχονται στο οπτικό πεδίο. Τώρα η κομμώτρια με μια χτένα αρχίζει να χτενίζει ξανα τα μαλλιά: Πιάνει και χωρίζει όσα είναι μερικά δάχτυλα πίσω απ'τα αυτιά και αυτά τα δένει σε μια κοτσίδα. Ενώ, όσα είναι πιο μπροστά αρχίζει να τα χτενίζει στην αντίθετη φορά με τέτοιο τρόπο που πέφτουν στο πρόσωπο και το καλύπτουν. Πίσω απ'το παραπέτασμα των μαλλιών της η Φρύνη νιώθει το ψαλίδι να την ακουμπά το μέτωπο και με προσεχτικές κινήσεις η Μαργαρίτα αρχίζει να κόβει τα μακριά αυτά μαλλιά ξεκινώντας από το μέτωπο και σταδιακά κατευθυνόμενη προς τα αυτιά. Όταν το οπτικό πεδίο της Φρύνης επανέρχεται, έχει πλέον ήδη χάσει όλο το μήκος, εκτός από εκείνη την μικρή κοτσίδα στο πίσω μέρος. Στα πλαϊνά νιώθει τα νέα κοντά μαλλιά που πέφτουν και της γαργαλάνε τα εκτεθειμένα ευάλωτα αυτιά και θέλει να ζητήσει απ'την Μαργαρίτα να μην την βασανίζει άλλο, να τα κόψει πιο πολύ ώστε να μην αγγίζουν όμως φοβάται να ζητήσει. Η Μαργαρίτα όμως ξαναπιάνει το παράξενο ψαλίδι και αρχίζει με νέες νευρικές και φαινομενικά άτακτες κινήσεις να κόβει, και να κόβει από παντού, με τέτοιο τρόπο που σιγά σιγά τα πιο μακριά αυτά μαλλιά αρχίζουν να δένουν με τα προηγούμενα στο μήκος, και οι ενοχλητικές κουρτίνες πάνω απ' τα αυτιά να μετατρέπονται σε μακρινό παρελθόν. Η Μαργαρίτα τώρα επιστρέφει στο πίσω μέρος του κεφαλιού και με ένα άλλο ψαλίδι κόβει την κοτσίδα. Αρχίζει να ψαλιδίζει ασταμάτητα και όταν σιγουρεύεται πως δεν υπάρχει τίποτα μακρύτερο από 2-3 εκατοστά στο ψηλότερο μέρος του κεφαλιού, αρχίζει να επιθεωρεί την Φρύνη από άκρη σε άκρη. Η Φρύνη κοιτάζει την ανέκφραστη Μαργαρίτα και στο πρόσωπο της κοπέλας αυτής βλέπει πως δεν μπορεί να μείνει αμέτοχη.
"Είσαι πανέμορφη και μου αρέσεις" της λέει και για πρώτη φορά η Μαργαρίτα σταματάει την επιθεώρηση και μετά από δυο έντονες στιγμές, στρέφει το βλέμμα της όλο ειλικρίνεια προς τα μάτια της Φρύνης. "Αν με θέλεις στ'αλήθεια, θα πρέπει να με ακούς σε ότι σου ζητάω. Θέλω να είσαι το παιχνίδι μου."
Αποσβολωμένη η Φρύνη κοιτάζει τα μάτια της πανέμορφης γητεύτρας και χωρίς να μπορεί να αντισταθεί στο παραμικρό με δάκρυα προσπαθεί να ξεστομίσει ένα ολόψυχο ναι, το οποίο όμως πνίγεται την στιγμή που η Μαργαρίτα την αρπάζει και φέρνει τα χείλη της να ενωθούν με τα δικά της. Σε έκσταση η Φρύνη νιώθει την γλώσσα της Μαργαρίτας να εισβάλλει μέσα στο στόμα της και την δική της να μην θέλει να ξεκολλήσει απ'την πρόστυχη εισβολέα. Πάνω στην γλώσσα της κομμώτριας μια μεταλλική μπίλια τρίβεται ξανά και ξανά στο εσωτερικό του στόματος της Φρύνης και την στιγμή εκείνη το υποσυνείδητο της παίρνει μια απόφαση: Θέλω και γω κάτι τέτοιο. Όταν το πάθος καταλαγιάζει και η Μαργαρίτα υποχωρεί προς τα έξω, η Φρύνη δεν διστάζει να πει το ναι που ήθελε να πει εδώ και ώρα: "Ναι σε θέλω".
Η Μαργαρίτα χαμογελάει όλο ικανοποίηση και με τα δάχτυλα αρχίζει να επιθεωρεί το κεφάλι του καινούργιου παιχνιδιού της. Απ' το συρτάρι βγάζει μια μηχανή και μπροστά στα μάτια της Φρύνης την ανάβει. Βάζει την πρώτη σκάλα και πηγαίνοντας από πίσω αρχίζει με κοφτές και διαδοχικές κινήσεις προς τα πάνω να μετατοπίζει την γραμμή του αυχένα όλο και πιο ψηλά. Όταν την έχει μεταφέρει κοντά στην μέση των αυτιών, αφαιρεί το κάλυμμα και ξαναρχίζει με μηδενική σκάλα. Τώρα η μηχανή σβήνει και η Φρύνη νιώθει την ανάσα της Μαργαρίτας κοντά στο ερεθισμένο απ'την πολύ τριβή δέρμα στην βάση του κρανίου της. "Υπέροχη" ψιθυρίζει στο δέρμα η Μαργαρίτα και η Φρύνη το νιώθει να ανατριχιάζει καθώς ο αέρας που ξεφεύγει απ'τα όμορφα χείλη της την γαργαλάει. Ξανανάβει την μηχανή και πηγαίνοντας στα πλάγια αρχίζει να περιποιείται τις περιοχές γύρω από τα αυτιά και τις φαβορίτες τις οποίες κόβει τριγωνικά και ψηλά. Όταν τελειώνει με την μηχανή επιστρέφει με ένα ξυράφι και ξαναπερνάει κάποιες περιοχές με αυτό. Καθαρίζει τον αυχένα, τις μυτερές φαβορίτες και τους κροτάφους. Σε μια κίνηση αιφνιδιασμού, την αρπάζει από μπροστά και σηκώνει τις αφέλειες από το μέτωπο αρχίζοντας με το ξυράφι να γδέρνει το δέρμα απο κάτω τους καθώς κινείται προς τα πάνω και προς τα μέσα: Έντρομη η Φρύνη αρχίζει να νιώθει το ξυράφι να κόβει στοιβάδες από μαλλιά που για αυτήν την λίγη ώρα η ίδια είχε αποδεχθεί σαν αφέλειες. "Τι ντροπή", σκέφτεται όλο αγχωμένη, "που με πάει"; Η Μαργαρίτα ξαναστρώνει προς τα μπροστά όσες αφέλειες έμειναν και η στιγμιαία αίσθηση υπερβολικής έκθεσης εξαφανίζεται καθώς συνειδητοποιεί πως κανείς δεν θα μπορεί να δει τι κρύβεται κάτω απ'τις αφέλειες της.
Η Μαργαρίτα σαν να διαβάζει την σκέψη της όμως δεν την αφήνει να ηρεμίσει. "Αυτό δεν θα το βλέπει κανείς, είναι ένα μικρό μας μυστικό. Όμως το επόμενο δεν θα είναι". Και ξαναρπάζοντας το πρόσωπο, αρχίζει να ξυρίζει τα φρύδια της σαστισμένης Φρύνης από έξω προς τα μέσα. Τελικά όταν πια σταματάει, δεν έχει μείνει τίποτα πάρα μόνο ελάχιστες και κοντές τρίχες στην βάση των τόξων. Η Μαργαρίτα κοιτάζοντας στοργικά αλλά και σοβαρά το παιχνίδι της, της λέει: "Κάθε πρωί που θα σηκώνεσαι θέλω για χάρη μου να φροντίζεις το μέτωπο και τα φρύδια όπως σου έδειξα σήμερα". Η Φρύνη κουνώντας το κεφάλι συμφώνησε. Είχε ήδη προχωρήσει πολύ βαθιά μέσα σε αυτό το σαγηνευτικό ντελίριο και δεν έβλεπε πουθενά μέσα της κάποια διάθεση για αντίσταση. Ένιωθε απολύτως παραδομένη σε αυτή την επιβλητική φιγούρα που ξαφνικά έφερε την ζωή της πάνω κάτω και τώρα το μόνο που γέμιζε το μυαλό της ήταν πως να την ικανοποιήσει και να πως να ικανοποιηθεί και αυτή. Το δεύτερο ειδικά ήταν ξεκάθαρο: Την ήθελε να την κρατάει σφιχτά, να την φιλάει βαθιά και να νιώθει το κορμί της πάνω στο δικό της. Και όταν δεν συνέβαινε αυτό, ήθελε να κάθεται σε μια γωνιά και να περιμένει την αφέντρα της να της δώσει σημασία και όσο η αφέντρα της δεν της έδινε σημασία αυτή θα ήταν εκεί και θα εκτελούσε επιμελώς τις εντολές που έχει πάρει. Θα έκανε τα πάντα για αυτήν.
Η Μαργαρίτα το ήξερε πλέον αυτό. Απ'το ντουλάπι έβγαλε ένα κουτί μαύρης βαφής και άρχισε να προετοιμάζει το περιεχόμενο του μέσα σε ένα μπολ. Όταν ήταν έτοιμο πλησίασε την Φρύνη η οποία καρτερικά περίμενε και με ένα πινέλο άρχισε να να το απλώνει ξανά και ξανά στα μαλλιά του υπάκουου παιχνιδιού της, το οποίο ήξερε πως ανάμεσα στις καθημερινές υποχρεώσεις τις, τώρα θα είναι και να κρατάει το χρώμα έντονο και να καλύπτει τις ρίζες που βγαίνουν με το βαθύ αυτό μαύρο. Και όλα αυτά, ως την ημέρα που η αφέντρα της θα της ζητήσει κάτι διαφορετικό. Αν ποτέ συμβεί αυτό. Όταν πλέον όλο το περιεχόμενο είχε καλύψει το κεφάλι της -η Μαργαρίτα δεν παρέλειψε να καλύψει και ότι είχε απομείνει από τα φρύδια σε αυτό το σκούρο χρώμα- η Μαργαρίτα τοποθέτησε μια πλαστική ζελατίνα στο σκαλπ της και της ζήτησε να σηκώσει το φόρεμα της. Υπάκουα η Φρύνη με τα δυο χέρια σήκωσε το φόρεμα και όταν η Μαργαρίτα άρχισε να κατεβάζει το εσώρουχο το οποίο -τι ειρωνεία- ήταν ανυποψίαστη όταν τυχαία το είχε βρει μόλις λίγες ώρες πιο πριν μέσα στην ντουλάπα της και μηχανικά -δίχως να το σκεφτεί πολύ- φορέσει, η καρδιά της πήγε να σπάσει απ' την επιθυμία. Όμως όσο και αν προσμονούσε το άγγιγμα, η Μαργαρίτα δεν έσκυψε, μονάχα πέταξε το εσώρουχο, της ζήτησε να ανοίξει τα πόδια και αφήνοντας την έτσι, έφυγε απ'το δωμάτιο. Μόνη και ερεθισμένη η Φρύνη ήθελε να κάνει κάτι να σταματήσει το αιδοίο της να φωνάζει όμως δεν τολμούσε να βάλει χέρι. Όχι, ήταν αποφασισμένη, απο εδώ και πέρα, η ικανοποίηση να ανήκει μοναχά στην αφέντρα της.
Όταν η Μαργαρίτα γύρισε, είχε στο χέρι της ένα δοχείο και μια σπάτουλα. Με την σπάτουλα άρχισε να απλώνει ένα ζεστό κερί στο τριχωτό της περιοχής και αφού κοίταξε για μια στιγμή την Φρύνη, άρχισε με μια πετσέτα και απότομες κινήσεις να αφαιρεί το κερί και μαζί του όλες τις τρίχες. Ξανά και ξανά, άπλωσε κερί και δούλεψε με την πετσέτα. Η Φρύνη έτσουζε παντού γύρω από τα κάτω χείλη όμως ο πόνος την έκανε ακόμα πιο αλαφιασμένη. Θα έκανε τα πάντα για να έχει την Μαργαρίτα. Ώσπου τελικά η Μαργαρίτα σταμάτησε και το τεντωμένο σαν χορδή από τον πόνο κορμί της Φρύνης ξαναχαλάρωσε κουρασμένο στην καρέκλα. "Δεν θέλω να ξαναδώ τρίχα εδώ κάτω" είπε η Μαργαρίτα και για πρώτη φορά έσκυψε και φίλησε απαλά τα κατακόκκινα υγρά χείλη.
Η Φρύνη ήταν κουρασμένη απ'τον πόνο και την επιθυμία και τώρα καθόταν στο κάθισμα χωρίς να είναι εκεί. Από μακριά ένιωσε το χέρι της Μαργαρίτας να της πιάνει το πρόσωπο για άλλη μια φορά και από μακριά είδε την Μαργαρίτα να της βάζει πρώτα make up και μετά κραγιόν και σκιές, μολύβι και στο τέλος ψεύτικες βλεφαρίδες και μάσκαρα. Όταν τελείωσε και με αυτό, η Φρύνη δεν ήξερε πόση ώρα πέρασε, ίσως είχε αποκοιμηθεί και κάποια στιγμή. Όταν η Μαργαρίτα άρχισε να της μιλά και να τις χαϊδεύει τα αυτιά, επιτέλους η Φρύνη επανήλθε. Με γλυκιά φωνή την καλωσόρισε στην νέα Φρύνη και προσεχτικά -σαν πριγκίπισσα- την πήρε από το χέρι και την πήγε να καθίσει στην θέση για το λούσιμο. Τα πόδια της που ήταν αδύναμα την άφησαν στο κάθισμα και εκεί η Μαργαρίτα αφού την ξάπλωσε μέσα στον νιπτήρα και της αφαίρεσε την ζελατίνα που της είχε ήδη ιδρώσει το κεφάλι, άρχισε να την ξεπλένει και να της κάνει μασάζ.
Η Φρύνη δεν θα μπορούσε να αισθανθεί μεγαλύτερη ηδονή στο κεφάλι της από αυτό που της συνέβαινε τώρα και η αντιπαράθεση με την αίσθηση που είχε πιο νωρίς, όταν τα μαλλιά ήταν ακόμα μακριά, την έκανε να αισθάνεται ακόμα πιο ερωτικά. Όταν η Μαργαρίτα τελείωσε της άπλωσε μια πετσέτα στο κεφάλι και αφού έμειναν εκεί σιωπηλές για λίγο και οι δυο, η Μαργαρίτα αφαίρεσε την πετσέτα και με την χτένα και το πιστολάκι άρχισε να της στεγνώνει το κεφάλι. Όταν ο θόρυβος σταμάτησε, και ο καυτός αέρας έπαψε να της ερεθίζει το εκτεθειμένο κοντοκουρεμένο δέρμα, η Μαργαρίτα ήρθε από μπροστά και χαμογελαστά, την πήρε από το χέρι και της είπε: "Έτοιμη η πριγκίπισσα μου για μια αποκάλυψη;"
Η Φρύνη δεν ήθελε να σπάσει την μαγική στιγμή και σαν σε όνειρο ακολούθησε το χέρι της Μαργαρίτας που την περπάτησε έτσι γυμνή απ'την μέση και κάτω όπως ήταν και την έφερε μπροστά απ'τον καθρέπτη. Οι βλεφαρίδες που της βάραιναν τα μάτια και την γέμιζαν το οπτικό πεδίο, έπαιξαν μερικές φορές μέχρι η Φρύνη να εστιάσει στο είδωλο του καθρέπτη. Άμεσος έκλεισε τα πόδια της και κατέβασε το φόρεμα που δεν είχε στρώσει και άφηνε εκτεθειμένη την κατάλευκη επιδερμίδα γύρω απ' το εφηβαίο της. Ένιωθε γυμνή (όχι πως δεν ήταν) και ευαίσθητη. Η σκέψη πως η Μαργαρίτα την έβλεπε έτσι ευάλωτη και εκτεθειμένη, την έκανε να κοκκινίσει και ας ήξερε πως η Μαργαρίτα ήταν υπεύθυνη για την μεταμόρφωση αυτή. Την μεταμόρφωση! Ξαφνικά εστίασε στο πρόσωπο του κοριτσιού που την κοιτούσε μέσα απ'τον καθρέπτη: Λευκή επιδερμίδα, κόκκινα χείλη, έντονα μάτια με τεράστιες βλεφαρίδες και ένα κοντό -στα όρια του αγορίστικου- ασύμμετρο πλαίσιο από κορακίσια μαύρα άστατα μαλλιά να πλαισιώνει το άδειο, μινιμαλιστικό και παγωμένο πρόσωπο, που ούτε έκπληξη δεν μπορούσε να εκφράσει δίχως τα φρύδια του. Και απο πίσω με τα χέρια περασμένα ασφυκτικά γύρω απ'τον κορμό της, μια ξανθιά επιβλητική φιγούρα που περίμενε την ώρα που θα μπορούσε να κατασπαράξη το θύμα της. Τι αίσθηση και αυτή! Τα γόνατα της στιγμιαία πήγαν να λυθούν σαν να επιζητούν να νιώθουν αδύναμα όταν είναι στην αγκαλιά του εραστή της.
Στον καθρέπτη πάντα, η Μαργαρίτα έσκυψε στο δεξί της αυτί, και με το ένα χέρι που απελευθέρωσε απ'το αγκάλιασμα της της χτένισε τα μαλλιά γύρω απ' το αυτί και με απαλά φιλιά στο απελευθερωμένο αφτί της -τι παράξενη θέα, τα αφτιά της να φαίνονται έτσι- της είπε: "Σήμερα έκανες πολλά για μένα, όμως αν θέλεις να με ευχαριστήσεις, θέλω να έρθεις μαζί μου τώρα που σχολάω". Μπορούσε να αρνηθεί τίποτα η Φρύνη; Η Μαργαρίτα έφυγε και κατευθύνθηκε προς τον μέσα χώρο προετοιμάζοντας το μαγαζί για να κλείσει και η Φρύνη στάθηκε εκεί μόνη της, δίχως θέληση να κοιτάζει αυτό το άγνωστο αδύναμο πράγμα στο καθρέπτη. Η σκέψη της πήγε στον Στέλιο ο οποίος είχε σχεδόν εξαφανιστεί απ' την μνήμη της. "Ποιά ήμουν δίπλα στον Στέλιο" σκέφτηκε; "Ποία είμαι τώρα;". Όμως καμία απ'τις δυο σκέψεις δεν ήρθε με απάντηση. Το μόνο που ένιωθε ήταν το παρελθόν να φεύγει όλο και πιο πίσω, και δίχως να αντιδράσει σε αυτό, δέχθηκε την μεταμόρφωση της στο πιό ελάχιστο, στο πιο αδύναμο, άβουλο και σκιώδες πλάσμα που θα μπορούσε να είναι. Και όταν η Μαργαρίτα επέστρεψε να την πάρει, η Φρύνη είχε ήδη ξεχάσει πως είναι άτομο και μαγεμένη στεκόταν εκεί ακριβώς που την άφησε.
Στο άγγιγμα, τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα και έσπευσε να κρεμαστεί πάνω απ' τον έρωτα της. Προέτεινε το πρόσωπο της για να κλέψει ένα φιλί απ' την ξανθιά αφέντρα της όμως η αφέντρα απομάκρυνε το πρόσωπο της, έτσι απλά. Και έτσι απλά η Φρύνη ανακάλυψε πως δεν έχει την δύναμη να επιδιώξει οτιδήποτε. "Ήρθε η ώρα να κλείσω. Είναι η ώρα μας να πάμε στα μαγαζιά να κάνουμε κάτι για αυτό τον όμορφο άγραφο κανβά" και βάζοντας στην πλάτη του άφωνου συντρόφου της ένα παλτό την πήρε και την οδήγησε έξω απ'το μαγαζί ώσπου να κλείσει.
Για κάποια ώρα η Μαργαρίτα περιφέρεται στα μαγαζιά και από πίσω της σαν σκιά η Φρύνη ακολουθεί. Όταν εντοπίζει ένα που πουλάει μπιζού μπαίνει μέσα. Αρχίζει να κοιτάζει σκουλαρίκια όταν συνειδητοποιεί πως η Φρύνη δεν έχει τρύπες στα αυτιά. "Μάλλον ήρθε η ώρα". Η Μαργαρίτα με συνοπτικές διαδικασίες πληρώνει και πριν προλάβει η Φρύνη να διακρίνει τι ακριβώς έβαλε μαζί με την απόδειξη στην τσάντας της η Μαργαρίτα, την πιάνει απ'το χέρι και την παρασύρει έξω απ'το κατάστημα. Αμέτοχη η Φρύνη απλά ακολουθεί. Της αρκεί όταν την αγγίζει η Ξανθιά καλλονή, όταν την τραβάει βιαστικά προς μια κατεύθυνση. Όταν την κοιτάει και την περιεργάζεται, όταν νιώθει πως ασχολείται μαζί της η Μαργαρίτα (τι όμορφο όνομα). Δεν ζητάει κάτι άλλο.
Όταν αργότερα η Μαργαρίτα την οδηγεί μέσα σε ένα χαμηλοτάβανο μαγαζί με μια λάμπα νέον που τρεμοπαίζει απ'εξω, η Φρύνη άβουλα ακολουθεί μέσα και στέκεται. Μπροστά της η Μαργαρίτα μιλάει με την υπάλληλο και η υπάλληλος επεξεργάζεται την Φρύνη. Η Φρύνη σαν μέσα από πέπλα, επεξεργάζεται με την σειρά της την υπάλληλο. ξυρισμένο κεφάλι με μοβ φρύδια, παράξενα δερμάτινα ρούχα και παντού σκουλαρίκια και τατουάζ. Η Φρύνη ούτε μια στιγμή δεν σκέφτεται τι συμβαίνει εδώ. Απλά στέκεται. Της αρέσει να είναι το κέντρο της προσοχή, ειδικά το κέντρο της προσοχής της Μαργαρίτας. Όταν η κοπέλα της ζητάει να βγάλει το παλτό η Φρύνη υπακούει. Όταν η Μαργαρίτα της ζητάει να βγάλει και το φόρεμα, η Φρύνη διστάζει, όμως στιγμιαία αδιάζει το μυαλό της και υπακούει. Ότι μου πει η Μαργαρίτα. Η υπάλληλος την οδηγεί σε ένα κρεβάτι και έτσι όπως την ξαπλώνει, αρχίζει να πιέζει το δέρμα της. Τις ρόγες, την κλειτορίδα, της ανοίγει το στόμα και παρατηρεί την γλώσσα της. Της τρίβει του λοβούς των αφτιών και στο ενδιάμεσο ανταλλάσσει σχόλια με την Μαργαρίτα η οποία προφανώς επιδοκιμάζει. Όταν η υπάλληλος απευθύνει την λόγο στην Φρύνη, το μόνο που έχει να της πει είναι πως "θα πονέσεις. Κάνε υπομονή". Η Μαργαρίτα την πιέζει απαλά στον ώμο και η Φρύνη αρκείται σε αυτό. Η υπάλληλος βγαίνει οριακά έξω απ'το οπτικό πεδιό της και ανοιγοκλείνει συρτάρια. Η Μαργαρίτα που με τα μάτια παρακολουθεί την ύπαλληλο, στρέφει το βλέμμα της προς την νεα εραστή της και χαμογελώντας, μεταφέρει το χέρι απ'τον ώμο στο γυμνό αιδοίο. Στο χάιδεμα αυτό η Φρύνη νιώθει το απογυμνομένο της δέρμα να ανατριχιάζει και ασυναίσθητα το πρόσωπο της γεμίζει με μια μικρή άβολη έκφραση ηδονής και βεβιασμένης συγκράτησης.
Η Μαργαρίτα που την παρακολουθεί προσχετικά και προφανώς απολαβάνει την ταλαιπωρία που βιώνει "το παιχνίδι της" χαμογελάει, σκύβει προς το μέτωπο της Φρύνης και βγάζοντας την γλώσσα της, γλύφει το δέρμα πάνω απ'το δεξί της μάτι.
Τώρα, μέχρι πριν κάποια ώρα εκεί ήταν το καλοσχηματισμένο φρύδι της, όμως η Μαργαρίτα της το είχε "περιποιηθεί" με το ξυραφάκι και η αίσθηση της υγρής γλώσσας πάνω σε αυτή την ολοκαίνουργια περιοχή εκτεθιμένης επιδερμίδας δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερες ανατριχίλες στην ξαπλωμένη κοπέλα. Μετά από όλα αυτά, είχε ήδη αρχίσει να δυσκολεύεται στο να συγκρατεί τις κινήσεις της. Και καθώς τα ξανθά μαλλιά χαϊδεύαν το πρόσωπο της, η Φρύνη ένιωσε ένα έντονο πόνο στο φρύδι και ξεφώνισε. "Μην σαστίζεις, μια δαγκωματιά ήταν. Έτσι για να σε προετοιμάζω για το piercing". Η Φρύνη χαλαρώνει την αναπνοή της και εκείνη την στιγμή ακούει την υπάλληλο να πλησιάζει από πίσω και την Μαργαρίτα να γυρίζει και να απομακρύνεται.
Η Φρύνη τώρα είναι ξαπλωμένη και η υπάλληλος την ψαχουλεύει εξεταστικά στο πρόσωπο. Άραγε τι βλέπει; Με το χέρι που φοράει πλαστικό γάντι, της περιστρέφει το κεφάλι προς τα δεξιά και αρχίζει να τρίβει τον λοβό του αυτιού με ένα νωπό βαμβάκι. Κάτι μεταλλικό σταθεροποιεί τον λοβό και όταν η υπάλληλος λέει "Ανάσα τώρα", ένας οξύς και αβάσταχτος πόνος διαπερνάει το αυτί της. Πριν προλάβει να πανικοβληθεί, ο πόνος έχει φύγει και τώρα νιώθει κάτι απροσδιόριστο στο μουδιασμένο της αυτί. Η αναπνοή της επιστρέφει στο φυσιολογικό. "Δεν είναι και τόσο τραγικό, παλεύεται", σκέφτεται. Αφού η υπάλληλος εξετάζει για λίγο το ίδιο αυτί, ξαναστηρίζει τον λοβό, την προειδοποιεί για τον πόνο λέγοντας "ανάσα" και ο μια δεύτερη σουβλιά διαπερνάει την περιοχή εκείνη. Απ'την αίσθηση η υπάλληλος φαίνεται πως βάζει κάτι μεταλλικό στην νέα τρύπα και το χέρι καθώς ψιλαφεί αποκαλύπτει πως και η άλλη τρύπα έχει ήδη κάτι μεταλλικό. Η υπάλληλος, χωρίς πολλά λόγια της γυρίζει το κεφάλι προς την άλλη μεριά και με αντίστοιχες κινήσεις, της περνάει ένα, δύο και συνεχίζει με ένα τρίτο σκουλαρίκι. Τώρα της ζητάει να γυρίσει μπρούμιτα.
Καθώς η Φρύνη σηκώνεται για να αλλάξει στάση, νιώθει μια αίσθηση, ένα νέο βάρος στα αυτιά της τα οποία τώρα νιώθει πως πρέπει να είναι και πρισμένα ανάμεσα σε όλα τ'άλλα. Στο βάθος η Μαργαρίτα φαίνεται αδιάφορα να διαβάζει ένα περιοδικό απ'αυτά που υπάρχουν στον χώρο αναμονής. Παραμελημένη η Φρύνη γυρίζει και ξαπλώνει με την πλάτη εκτεθιμένη προς την υπάλληλο. Τώρα η υπάλληλος με χέρι φαίνεται να παίζει με το σβέρκο της. Το σβέρκο! Μέσα στην γενική ένταση, είχε ξεχάσει πως το σβέρκο της τώρα ήταν εκτεθιμένο και ξυρισμένο ψηλά! Η υπάλληλος της οποία οι εκφράσεις στο πρόσωπο δεν ήταν ορατές έπαιξε λίγο ακόμα με το φρεσκοξυρισμένο αυχένα και αφού έπιασε ενα βαμβάκι, άρχισε να τον απολυμαίνει. Για άλλη μια φορά ενιώσε η Φρύνη το δέρμα να συμπιέζεται ανάμεσα σε δυο μεταλλικά εργαλεία και με την λέξη "αναπνοή" ένιωσε ένα διαπεραστικό πόνο να της πνίγει το κρανίο. Σκοτάδι.
Η Φρύνη ανοίγει τα μάτια της και τώρα μπροστά της είναι η Μαργαρίτα η οποία φαίνεται φοβισμένη. Καθώς ψελίζει "τι έγινε;" και πριν προλάβει να έρθει η μνήμη, η Μαργαρίτα φανερά ανακουφισμένη της χαϊδεύει στο μάγουλο. "Για μια στιγμή φοβήθηκα". Αυτό το χάδι. Και σιγά σιγά η Φρύνη αισθάνεται μια απροσδιόριστη αίσθηση καψίματος και ερεθισμού. Αρχίζει να θυμάται τις τρυπές και την τελευταία τρύπα στον αυχένα. "Οι τρύπες;" ρωτάει και πριν προλάβει να κουνηθεί για να εξερευνήσει, η Μαργαρίτα της σταματάει το χέρι και χαμογελαστά την αποτρέπει - Απολογητικά ξεκινάει να εξηγεί "Είπαμε να συνεχίσουμε την δουλειά όσο εσύ κοιμόσουν". Η Φρύνη νιώθει τρόμο, αλλά η Μαργαρίτα αμέσως την καθησυχάζει "είναι όλα εντάξει, όχι χέρι γιατί μολύνονται εύκολα. Όμως αν νιώθεις έτοιμη, μπορούμε να πάμε στον μεγάλο καθρέπτη να σε ξεναγήσω".
Η Φρύνη δεν νιώθει έτοιμη, όμως δεν μπορεί να μην μάθει τι της έκαναν. Με μια ξεπνοημένη προσπάθεια, προσπαθεί να σηκωθεί απ'τον πάγκο και η Μαργαρίτα την βοηθάει ώστε να σταθεί στα πόδια της. Καθώς πλησιάζουν τον καθρέπτη, η Ξανθιά κοπέλα μπαίνει πρώτα στο κάδρο και στα δεξιά της μπαίνει και η προσφάτως-μελαχροινή Φρύνη. Από μακριά οι δυο φιγούρες φαίνονται μαγικά ταιριαστές. Το απαλό της λευκό ολόγυμνο δέρμα, οι μικροί της ώμοι και πάνω τους τα χέρια της Ξανθιάς συντρόφου της να την κρατούν σφιχτά σας να την ντύνουν, ενώ τα ολόμαυρα πετσοκομμένα της μαλλιά να κάνουν ιδιαίτερη αντίθεση δίπλα στα συγκριτικά μακριά ξανθά της συντρόφου της! Και καθώς πλησιάζουν στον καθρέπτη και τα μάτια εστιάζουν, κάποιες λεπτομέρειες στο αχνό της πρόσωπο αρχίζουν να διαφαίνονται. Στο δεξί της αυτί, τρεις κρίκοι ενώ στο αριστερό μια λεπτή αλυσίδα κρέμεται περασμένη μέσα από δυο τρύπες. Στο αριστερό της φρύδι ένα καρφάκι εξέχει, ενώ στο κάτω χείλος ένα μικρό διαμαντάκι έχει τοποθετηθεί αριστερά. Το θέαμα δεν είναι καθόλου άσχημα και καθόλου υπερβολικό. Η Φρύνη χαίρεται και νιώθει ανακουφισμένη. Καθώς όπως είναι χαμογελαστή γυρνάει το κεφάλι της αριστερά και δεξία για να θαυμάσει τις "αλλαγές", νιώθει το τράβηγμα στον αυχένα και θυμάται! Η Μαργαρίτα καταλαβαίνει και της φέρνει ένα καθρεπτάκι ώστε να δει και πίσω.
Η Φρύνη δεν τα είχε δει ως τώρα. Ούτε καν το κούρεμα πως φαίνεται από πίσω. Και τώρα έβλεπε μπροστά της έναν λεπτό, ψηλό και ολόλευκο λαιμό, να κορδώνεται, ένα κοντοκουρεμένο αυχένα από μαύρο μαλλί το οποίο ξεκινάει αφύσικα ψηλά, αλλά όχι τόσο ώστε να μην αναρωτιέται μήπως είναι απλά η ιδέα της το "αφύσικα". Και 1-2 παλάμες πιο κάτω ένα μεταλλικό καρφί με δυο μεγάλες μπίλιες να διχοτομεί αυτό τον λεπτεπίλεπτο μακρύ λαιμό. Η Μαργαρίτα, πλησιάζει τον όμορφο αυχένα και με προσοχή να μην ζορίσει την προσθήκη, το κουνάει απαλά με την γλώσσα και με απαλά φιλιά ανεβαίνει προς τα πάνω. Η Φρύνη που δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυτή την αίσθηση λυγίζει το κεφάλι της προς τα δεξιά σαν να προσπαθεί με τα ανύπαρκτα μαλλιά της να καλύψει την εκτεθιμένη περιοχή. Λες και θα γινόταν! Εξίσου αντανακλαστικά, περνάει τα δυο χέρια της γύρω απ'το στήθος της σαν να κρυώνει και ενώ το κεφάλι της προσπαθεί να προστευτεί απ'τα χείλη της Ξανθιάς περιπαίχτρας που τώρα έχουν βαλθεί να παίζουν με τη κοντοξυρισμένη οριογραμμή των μαλλιών, τα χέρια της εντοπίζουν μια καινούργια δροσερή αίσθηση στις ρόγες: Δυο μεταλλικοί κρίκοι. Στην Φρύνη δεν αρέσει καθόλου αυτό και τώρα γίνεται απότομη και αυτό η Μαργαρίτα το καταλαβαίνει.
Όμως η Μαργαρίτα δεν φαίνεται απολογητική. Την πιάνει σφιχτά απ'τα κοντά μαλλιά και της κατεβάζει τα χέρια τα οποία νιώθουν αδύναμα και απο κοντά με αυστηρό τόνο της ψελίζει στο αυτί: "Δεν έχεις επιλογή. Και δεν είναι μόνο αυτά που σου έχω ετοιμάσει. Θαύμασε για αρχή την υπέροχη αλυσίδα στην κλειτορίδα και τις μπίλιες στα αριστερά της μικρής σου λεκάνης. Σου το είπα και πιο πριν, είσαι το παιχνίδι μου, και στο υπόσχομαι, θα υπάρξουν και άλλα. Πολλά ακόμα. Για αρχή την επόμενη Τετάρτη σου έχω κλείσει ραντεβού για τα πρώτα σου τατουάζ". Η Φρύνη που αρχίζει να κατανοεί την θέση της, μόναχα να δακρύσει για αυτό που της συνέβη μπορεί. Το σώμα της ήδη ανεπανόρθωτα και ολοφάνερα γεμάτο μεταλλικά κουμπιά και σύντομα όπως φαίνεται θα πρέπει να μάθει να ζεί και με μελάνι.
Η Μαργαρίτα χωρίς δεύτερη ματιά και ούτε ίχνος λύπησης, απομακρύνεται και για τις επόμενες στιγμές η Φρύνη μένει μόνη της αντιμέτωπη με αυτή την αποκρουστικά αφύσικη και επιτηδευμένη, αλλά άκρως ερωτική, κούκλα που την κοιτάει μέσα απ'τον καθρέπτη. Όταν η Μαργαρίτα επιστρέφει, κρατάει στο χέρι της κάποιες σακκούλες απ'τα ψώνια που νωρίτερα η Φρύνη είχε αγοράσει ενώ μερικές απ'αυτές είναι άγνωστες.
"Εδω, φορεσε αυτά για την πρώτη σου έξοδο-θα σε βγάλω βόλτα. Τα διάλεξα εγώ". Η Φρύνη αμίλητη απλώνει το χέρι για να πάρει τα ρούχα και χωρίς να μπορέσει να κρατήσει μούτρα στην Ξανθιά γυναίκα που της μεταμόρφωσε τον κόσμο, διστακτικά ξεστόμισε "ότι πεις".
Έψαξε ξανά και ξανά τις σακκούλες αλλά δεν βρήκε εσώρουχο. Μονάχα ένα ζευγάρι πολύχρωμες κάλτσες που έφταναν μέχρι πάνω απ'το γόνατο, μια κοντή σκοτσέζικη φούστα και ένα διχτυοτό θεόστενο μπλουζάκι. Πανύψηλες γόβες που η ίδια είχε αγοράσει νωρίτερα και ένα δερμάτινο λουράκι μαζί με κάτι αλυσίδες που πραφανώς ήταν για τον λαιμό. Και αυτά, ήταν τα μόνα πράγματα που έπεσαν απ'τις σακκούλες. Η Φρύνη ήξερε πως η Μαργαρίτα το είχε σχεδιάσει έτσι και προφανώς δεν θα είχε κάποια θετική κατάληξη να το σχολιάσει. Φόρεσε τις κάλτσες, έβαλε την φούστα πάνω απ'τα ολόγυμνα της κάτω όργανα και το διχτυωτό μπλουζάκι το οποίο πίεζε τις ρόγες. Με λίγη προσπάθεια πέρα απ'το σχήμα που καθαρά διαγραφόταν απο μέσα θα μπορούσε κανείς να διακρίνει και τους κρίκους. "Τι τέλεια!"" σκέφτηκε και ντράπηκε. Φόρεσε τις γόβες και αφού έδεσε το σφιχτό λουράκι στο λαιμό και κρέμασε τις αλυσίδες γύρω του κοιτάχθηκε για άλλη μια φορά στον καθρέπτη. Η φούστα ήταν επικίνδυνα κοντή. Αρκεί να προσπαθούσε να καθήσει και όποιος τυχερός βρίσκεται απέναντι της θα απολάμβανε την θέα απ'το φρσκοξυρισμένο και τροποιημένο της κοκκινοπό αιδοίο. Το στήθος της ήταν φανερό στην φαντασία του καθενός και το πρόσωπο της φαινόταν άγριο, ξένο αλλά και βαθιά ερωτικό.
Σιγά σιγά η αναπνοή της βρήκε έναν χαλαρό ρυθμό, γιατί η Φρύνη σιγά σιγά άρχισε να συνειδητοποιεί πως πίσω απ'την νέα της ταυτότητα, θα μπορούσε να κρυφτεί για πάντα. Και κάτι μέσα της της έλεγε πως η αφέντρα της, όσο και να την εξέθετε και να την ντρόπιαζε, στο τέλος της ημέρας θα την είχε μόνο για τον εαυτό της.
Αυτό το κοντοκουρεμένο pank μωρό, με τα έντονα μάτια και τα ερεθιστικά piercings, με αυτό το πρόστυχο σώμα που ελάχιστα έγινε η όποια προσπάθεια να καλυφθεί - αυτό το δίχως ενοχές κενό βλέμμα που δεν μπορεί να χωρέσει τίποτα, από εδώ και πέρα θα έλαμπε σαν την πιο φωτεινή λατέρνα δίπλα στην Ξανθιά της ιδιοκτήτρια. Και με αυτή την σκέψη η Φρύνη αποφάσισε πως απο την στιγμή εκείνη, ο ερωτισμός της θα έλαμπε τόσο δυνατά και απροκάλυπτα, που κανείς δεν θα έδινε σημασία σε αυτήν καθεαυτήν, παρα μονάχα, όλοι θα έστρεφαν το βλέμμα τους σε εκείνη την άπονη ξανθιά παρουσία που περήφανα θα βημάτιζε δίπλα της.
